Çocukluk – Masumiyetin Sessizce ÇekilişiTolstoy
2026’ya Lev Tolstoy ile başladım.
Ve dedem… yine beni etkilemeyi başardı.
Çocukluk’u okurken şunu fark ettim: Bu kitap bir çocuğun hikâyesi değil; insanın kendini ilk kez ciddiye alışının hikâyesi. Nikolenka’yı izlerken, aslında onunla tanışmıyoruz; onunla birlikte kendimize yaklaşıyoruz. Tolstoy, çocukluğa uzaktan bakan biri gibi yazmıyor. İçeriden konuşuyor. Sanki “hatırlamak” değil, “yeniden yaşamak” ister gibi.
Bu romanda beni en çok vuran şey, masumiyetin kutsanması değil; sessizce çözülmesi. Nikolenka iyi olmayı öğrenmiyor, iyi olamamayı fark ediyor. Kıskançlık, suçluluk, utanç… Bunlar yetişkin dünyasına ait şeyler gibi anlatılmıyor. Aksine, çok erken geldikleri için can acıtıyorlar. Tolstoy burada şunu söylüyor gibi: Çocukluk temizdir ama berrak değildir.
Annesiyle kurulan bağ sevgiyle dolu ama kırılgan. Babaya duyulan saygı, mesafeli ve ürkek. Dadı, güvenin son sığınağı gibi. Her ilişki, Nikolenka’nın ruhunda ayrı bir iz bırakıyor. Ve o izler, ileride “karakter” dediğimiz şeyin ham maddesine dönüşüyor. Roman ilerledikçe şunu hissediyorsun: İnsan, kim olduğunu en çok kimlere kırıldığından öğreniyor.
Tolstoy’un dili gösterişli değil ama acımasızca dürüst. Büyük laflar etmiyor; küçük anların içini açıyor. Bir bakışın, bir sessizliğin, bir iç sıkıntısının arkasında koskoca bir vicdan var. Okurken sık sık durup düşündüm: Ben ne zaman böyle hissetmiştim? Ve daha kötüsü: Ne zaman bunları hissetmeyi bıraktım?
Çocukluk, beni hüzünlendirmedi; uyandırdı. Kaybolan masumiyete ağlatmak yerine, onun hiç sandığımız gibi olmadığını gösterdi. Belki de büyümek, masumiyeti kaybetmek değil; onun ne olduğunu yanlış anlamaktan vazgeçmektir.
2026’ya Tolstoy’la başlamak iyi geldi.
Bazı yazarlar vardır, yaşlanmaz.
Bazıları ise… dede olur.
Ve her seferinde aynı sakinlikle şunu söyler:
Kendine bir daha bak.
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.