kitabı bitireli birkaç gün oldu, hâlâ emma’yı unutabilmiş değilim. zihnimde kitapta tasvir edilen yüzü, sözleri ve yaptıkları dolanıyor. unutamıyorum. ben böyleyken charles nasıl unutsun?
çözmek için çabaladığım, ne istediğini anlamak için cümlelerinin üstünden çok geçtiğim bir karakterdi ama sonunda vardığım bir yer olmadı. tüm aşıklarına (sayamadım bir yerden sonra), tüm ruhsal arayışlarına, varoluşsal sancılarına ve duygusal krizlerine rağmen emma’yı anlayamadım. onun da kendisini anladığını sanmıyorum. onu yeterince tanıyamamama ve anlayamamama rağmen sonunun böyle olacağını biliyordum. sana böyle bir son yakışırdı emma ve öyle bir tabut yakışırdı. seni hiç anlamayan aşık ama aptal charles’a teşekkür etmelisin.
genelde anna karanina ile benzer bulunmuş ama ben kendisini zweig’ın korku kitabındaki irene ile çok benzettim. tabi ki karakter gelişimleri farklı oldu ama başlangıçta tamamen korku’nun genişletilmiş bi’ versiyonunu okuduğumu zannettim. sonra gittikçe farklılaştı, daha zengin diyaloglarla dolu bütüncül bir esere dönüştü. dallandı, budaklandı ve sonra emma açısından bir sonuca bağlandı ama hiç bitmeyeceğini sandığım betimlemeler ve 2x’e aldığım anlamsız detaylar da oldu. ana karakter ve olaylar dışında yan karakter ve yan olay örgülerini de okumayı çok sevmeme rağmen katlanılabilir olmaktan çıktığı kısımlar oldu. onların hiçbirini de bağlamadı. çok şey okudum ama hepsi kopuk kaldı. yazarın yaptığı bilinçli bir kopukluk olarak da gelmediği için okuma zevkimi azalttı.
charles için de üzgün değilim, korkunç kaynana annesi için de, emma için de, leon ve radolphe için hiç değilim. sadece kızları için üzgünüm. tutkulu, aşık, deli ve arsenik bir kadının çarpık hikayesinden geri kalan garip fabrika kızı için çok üzgünüm.
·
120 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
yaşlandığım ve okuduğum kitapları unutmaya başladığım için dijital not defterime inceleme de yazmaya karar verdim.