Bu kitabı bir roman gibi değil, uzun bir yas gibi okudum.
Martin Eden bana bir karakterden çok, dünyaya fazla gelen bir ruhu hatırlattı. Ne kadar çabalarsa çabalasın, yerini bulamayan; her adımda biraz daha yalnızlaşan bir ruh.
Kitap boyunca hissettiğim şey hayranlık değildi, umut hiç değildi. Daha çok gecikmiş bir kederdi. Martin’in başarısına sevinemedim, çünkü o başarıya vardığında içinde yaşayacak bir yer kalmamıştı. İnsan bazen bir şeye ulaşır ama kendini orada bulamaz; Martin’in trajedisi tam olarak buydu.
En çok da şunu düşündüm:
Bir insan kendini bu kadar inşa edip yine de bu kadar yabancı kalabilir mi hayata?
Martin kaldı. Çünkü onun derdi yükselmek değil, anlaşılmaktı. Ve bu dünya, anlama zahmetine girmedi.
Kitabı bitirdiğimde içimde kalan şey bir cevap değildi.
Bir ağırlıktı.
Bir suskunluktu.
Ve yasını tuttuğum şey, bir son değil; başka türlü yaşanabilecek bir ihtimaldi.
·
37 Gösterim
1 Yorum
Hocam bu nasıl bir yorumdur, hemen başlıyorum..
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.