Hiç elimden düşürmek istemediğim bir kitap oldu, en azından 1 günlüğüne… Kitabı okurken beni en çok etkileyen şey, yaşanan onca acının abartılmadan, neredeyse sessiz bir şekilde anlatılması oldu. Bu sessizlik, anlatılan trajedileri daha da ağır hissettirdi. Yazarın dili oldukça sadeydi, bu da okur olarak duyguları kendim hissetmeme neden oldu; bana ne düşüneceğimi söylemedi, sadece olanları gösterdi. Bence kitabın etkileyiciliği de tam olarak buradan geliyor. Acı, bağırmadan anlatıldığı için daha kalıcı oluyor.
Romanın arka planında Çin’in yakın dönemde yaşadığı iç savaşına, toprak reformuna ve bu dönemin halk üzerindeki etkilerini, kırsal kesimdeki insanların acılarını, yoksulluğunu ve devlet politikalarının günlük hayata yansımalarına dair izler görmek mümkün olsa da, hikâye bana oldukça evrensel geldi. Çünkü anlatılan şey aslında herhangi bir coğrafyada yaşanabilecek bir insan hikâyesi. Yaşamak, bana bazen hayatta kalmanın bir başarı değil, bir zorunluluk olduğunu düşündürdü. Ve belki de insanın en büyük direnişi, tüm kayıplara rağmen yaşamaya devam etmesidir.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.