Gianrico Carofiglio – Sabahın Üçü
Bazı geceler insanı uykusuz bırakan şey hastalık değil, söylenmemiş sözlerdir.
Sabahın Üçü, Gianrico Carofiglio’nun gerçek hayattan esinlenen, sade ama anlamlı bir anlatı sunduğu kısa bir roman. Kitabı okurken bunun bir kurgu değil, yaşanmış bir hikayenin izlerini taşıdığını bilmek metne ister istemez başka bir ağırlık katıyor.
Romanın merkezinde genç bir adam olan Antonio var. Epilepsi nöbetleri geçirmesi ve ardından yaşadığı sağlık sorunları, ailesini uzun ve yorucu bir doktor arayışına sürüklüyor. Ailesi bu durumu görmezden gelmiyor. Tam tersine, doğru teşhisin ve tedavinin peşine düşüyor. Antonio ise ilk başlarda bu süreçte bunalıma giriyor, hayata karşı küskün ve kırgın bir halde. Ancak doğru doktorla karşılaşması, onun için adeta yeniden doğuş anlamına geliyor.
Bu doktor Marsilya’da. Antonio ve ailesi, doktorun tavsiyelerini uyguluyor; fakat tedavinin kesinleşmesi için üç yıl sonra yeniden muayene olması gerekiyor. Yıllar sonra Antonio bu kez babasıyla birlikte Marsilya’ya gidiyor. Doktor, teşhisten tamamen emin olabilmek için Antonio’nun iki gün boyunca uyumamasını ve stres altındaki tepkilerini gözlemlemek istiyor. Böylece baba ve oğul, bilmedikleri bir şehirde iki gün boyunca uyanık kalmak zorunda kalıyorlar.
Asıl hikaye tam da burada derinleşiyor. Antonio’nun anne ve babası o çok küçükken boşanmış. Bu ayrılık, Antonio’nun babasına karşı içinde yıllarca büyüttüğü bir öfkeye dönüşmüş. Onu tanımadan, anlamadan, kafasında kurduğu senaryolarla babasından uzak durmuş bir genç Antonio. Bu iki gün boyunca birlikte geçirilen zaman, sıradan bir bekleyiş gibi başlasa da Antonio için yavaş yavaş bir yüzleşmeye dönüşüyor. Babasıyla aslında ne kadar keyifli vakit geçirdiğini, onu ne kadar yanlış tanıdığını fark ediyor. Bir baba oğul ilişkisi, uykusuzluk ve yorgunluk arasında sessizce yeniden şekilleniyor.
Kitabı elime alırken, baba ve oğul arasındaki bu bağın çok daha derinlemesine işleneceğini düşünmüştüm. Açıkçası konular bana biraz yüzeysel kaldı. Duygu yükü daha ağır, içimi daha çok sarsan bir anlatı bekliyordum. Carofiglio bilinçli olarak sade bir dil ve mesafeli bir anlatım tercih etmiş, bu bazı okurlar için güçlü bir etki yaratabilir ama benim beklentimi tam olarak karşılamadı.
Normal şartlarda bu kitaba puanım 7 olurdu. Ancak son iki sayfa… İşte orası kalbime biraz daha dokundu. O yüzden puanımı 8’e yükselttim. Çok kötü bir kitap mı? Hayır. Aksine, akıcı ve kendini okutan bir kitap. Ama birine gönül rahatlığıyla “kesinlikle oku” diyeceğim kitaplar listesine de giremiyor.
Bazen bazı kitaplar hayatımıza büyük izler bırakmaz; sadece kısa bir durak olur. Sabahın Üçü benim için tam olarak böyle bir duraktı.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.