Zefiru, bir ruh halini anlatan romanlardan. Okur, Orhan’la birlikte; düşüncelerin, tekrar eden cümlelerin ve uzun sessizliklerin içine çekiliyor. Romanın başında Orhan’ı tanırken onun dünyayla değil, daha çok kendi zihniyle uğraştığını görüyoruz. Firuze ise bu zihnin merkezinde duran, varlığı kadar yokluğuyla da Orhan’ı şekillendiren bir figür olarak karşımıza çıkıyor.
• Firuze’nin hayal mi gerçek mi olduğu sorusu roman boyunca zihnimi kurcaladı. Bu belirsizlik, Orhan’ın yalnızlığı ve içe kapanıklığıyla birleşince beni yordu ama etkileyici bir okuma deneyimi de yarattı.
• Naci ve Erman Hoca’nın kitaba dahil olmasıyla birlikte roman, yalnızca Orhan’ın iç dünyasında sıkışıp kalmadı, psikolojik çözümleme tarafı da ön plana çıktı.. Kapılar, anahtarlar ve tekrar eden imgeler, Orhan’ın zihninde kilitli kalan alanlara işaret ediyor.
• Firuze ile Orhan arasındaki ilişki ise alışık olduğumuz aşklardan farklı. Bu ilişki, susarak anlaşmanın, kelimelerden çok anlamın ağır bastığı edebi bir yakınlık sunuyor. Ankara sokaklarında içilen çaylar, edilen uzun sohbetler ve paylaşılan sessizlikler, romanın atmosferini belirleyen en güçlü unsurlar arasında. Buradaki romantizm, tutkulu bir aşktan ziyade insanın kendini bir başkasının aynasında tanıma çabasına benziyor.
• Zefiru, dikkat ve özen isteyen bir romandı. Özellikle finaline yaklaşırken, beklemediğim bir yerden duygusal olarak yakaladı beni. Roman bittiğinde geriye, insanın en çok da kendi içindekileriyle yüzleşmeden iyileşemeyeceği fikri kalıyor.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.