Yazar:
Aziz Mahmut Şahin
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
ZEFİRU
Kitaba başlar başlamaz, öyle derin bir hayalin içine sürüklendim ki…
İtiraf ediyorum, başlarda Firuze’ye biraz kızmış olabilirim.
“Çocuğu ne hâle getirdin, neredesin Firuze?” diye diye okudum sayfaları.
Ancak ilerleyen bölümlerde iç sesim hiç susmadı:
“Hayır… olamaz… inşallah olmamıştır.”
Bu kitap, iç sesle dolu bir yolculuk gibi.
Orhan ve Firuze’nin arasındaki bağ, kitabın kalbinde atan derin bir duygusallığı yansıtıyor. Firuze’nin yokluğu, Orhan’ın iç dünyasında adeta bir fırtına yaratıyor ve bu kayıp, onun ruhunda derin izler bırakıyor.
Ve tam bu noktada Naci devreye giriyor…
Orhan’ın en yakın arkadaşı.
Burada Orhan’a değil, açıkça söyleyeyim, Naci’ye imrendim.
Keşke herkesin hayatında Naci gibi bir dost olsa.
Hiç yılmıyor, vazgeçmiyor, Orhan’ı bir an bile yalnız bırakmıyor. Bu süreçte, Naci’nin desteği ve Erman Hoca’nın rehberliği, Orhan’a güç veriyor ve onu yeniden ayağa kaldırıyor.
Tüm bu duygusal katmanlar bir araya geldiğinde, Zefuru, okuyucusuna sadece bir hikâye sunmaktan öte, derin bir içsel keşif ve duygusal bir yolculuk vaat ediyor. Firuze’nin son anlarında Orhan’a olan sevgisini ve onu ölümüne hazırlama çabasını görmek, bu hikâyeyi daha da derinleştiriyor. Orhan için hissettiğim üzüntü, her sayfada biraz daha yoğunlaştı.
Selamlar. Bazı kitapları uyumadan önce yudum yudum içmeyi çok seviyorum. Her zaman da baş ucumda bir kitap bulunur. Kitap gelir gelmez konusuna bakınca hemen yatağımın kenarına bıraktim. Kendisiyle 3 günlük bir yolculuğa çıktık. Bitirdikten sonra da iyiki öyle okumuşum dedim. Bir anda bitirmek yerine sindire sindire okunması gereken bir kitaptı. Kitaba başlar başlamaz kendimi derin bir hayalin içinde buldum diyebilirim. İlk sayfalarda Firuze’ye aşırı kızdım ki eminim okuyan her dostum kızmıştır. Neredesin diye diye söylendim içimden durmadan. Lakin sayfalar ilerledikçe bu kızgınlık yerini korkuya, meraka ve sessiz bir umuda bıraktı diyebilirim. Bu kitap, insanın iç sesiyle birlikte yürüdüğü bir yolculuk gibiydi. Her satırda olmamıştır inşallah diye dua ederek okuduğum, Orhan’ın iç dünyasındaki fırtınayı iliklerime kadar hissettiğim bir hikâyeydi.Orhan ve Firuze arasındaki bağ, kitabın kalbinde atan güçlü bir duygusallık yaratıyordu.
Firuze’nin yokluğu Orhan’ın ruhunda derin yaralar açıyordu. Ayrıca benide fazlaca hüzünlendirdi. Tam bu karanlıkta Naci’nin dostluğu ve Erman Hoca’nın rehberliği devreye giriyor ve Orhan’ı hayata tutunduruyordu. Açıkça söylemeliyim ki Naci’ye imrendim; keşke herkesin hayatında onun gibi vazgeçmeyen bir dost olsa derken kafamdan hep Allahıma şükürler ettim. Malum benimde @gulizcil var. Zefiru benim için sadece okunan değil, hissedilen bir kitaptı. Daha ilk sayfalardan itibaren dilinin sakin ama derin bir ağırlığı olduğunu hissettiriyordu. Öyle ki bazı cümleleri geçip gitmek yerine durup tekrar okumak istedim. Ana karakterin iç dünyası, yaşadığı kırılmalar ve sessiz sorgulamalar beni zaman zaman kendi duygularımla baş başa bıraktı. Kitap baştada söylediğim gibi kolay okunur bir konfor sunmuyor ama tam da bu yüzden güçlü insanı rahatsız eden,
Merhaba kitap dostlarım
Bugün sizlere #zefiru kitabı ile geldim.
Kitaba başlar başlamaz insanın içini yavaş yavaş saran bir ağırlık var. Daha ilk sayfalarda Orhan’ın dünyasına giriyorsunuz ama bu dünya dışarıdan çok içeride yaşanıyor. Orhan, hayatla değil; kendi zihniyle mücadele eden bir karakter. Firuze ise bu zihnin tam merkezinde duran, varlığı kadar yokluğuyla da Orhan’ı şekillendiren bir figür. Okurken sık sık “Neredesin Firuze?” diye sormam boşuna değildi.
Firuze’nin yokluğu, Orhan’ın ruhunda derin çatlaklar açıyor. Bu kayıp, sadece bir ayrılık değil; insanın içinden kopan bir parça gibi. Roman boyunca Firuze’nin hayal mi gerçek mi olduğu sorusu zihnimi kurcaladı. Bu belirsizlik, Orhan’ın yalnızlığıyla birleşince okuru da yoran ama bir o kadar etkileyen bir atmosfer yaratıyor.
Tam bu karanlık noktada Naci çıkıyor karşımıza. Vazgeçmeyen, yorulmayan, Orhan’ı bir an bile yalnız bırakmayan bir dost. Açıkça söylemeliyim ki Naci’ye imrendim. Herkesin hayatında onun gibi bir dost olsa keşke dedim sayfalar boyunca. Erman Hoca’nın rehberliğiyle birlikte hikâye, sadece duygusal değil, psikolojik bir derinlik de kazanıyor.
Kapılar, anahtarlar, sessizlikler… Tüm bu tekrar eden imgeler Orhan’ın zihninde kilitli kalan alanlara işaret ediyor. Firuze ile Orhan arasındaki bağ ise alışık olduğumuz aşklardan çok farklı. Bu ilişki, kelimelerden ziyade susarak anlaşmanın, sessizliğin içindeki anlamın hikâyesi. Ankara sokaklarında içilen çaylar, uzun sohbetler ve paylaşılan sessizlikler romanın ruhunu belirliyor.
Zefiru benim için kolay okunan bir kitap olmadı ama tam da bu yüzden güçlüydü. Rahatsız eden, düşündüren, insanın içini kurcalayan bir tarafı vardı. Sonlara doğru hem şaşırdım hem çok ağladım. Kitap bittiğinde geriye kalan tek şey şuydu: İnsan, en çok kendi içindekilerle
Zefiru, bir ruh halini anlatan romanlardan. Okur, Orhan’la birlikte; düşüncelerin, tekrar eden cümlelerin ve uzun sessizliklerin içine çekiliyor. Romanın başında Orhan’ı tanırken onun dünyayla değil, daha çok kendi zihniyle uğraştığını görüyoruz. Firuze ise bu zihnin merkezinde duran, varlığı kadar yokluğuyla da Orhan’ı şekillendiren bir figür olarak karşımıza çıkıyor.
• Firuze’nin hayal mi gerçek mi olduğu sorusu roman boyunca zihnimi kurcaladı. Bu belirsizlik, Orhan’ın yalnızlığı ve içe kapanıklığıyla birleşince beni yordu ama etkileyici bir okuma deneyimi de yarattı.
• Naci ve Erman Hoca’nın kitaba dahil olmasıyla birlikte roman, yalnızca Orhan’ın iç dünyasında sıkışıp kalmadı, psikolojik çözümleme tarafı da ön plana çıktı.. Kapılar, anahtarlar ve tekrar eden imgeler, Orhan’ın zihninde kilitli kalan alanlara işaret ediyor.
• Firuze ile Orhan arasındaki ilişki ise alışık olduğumuz aşklardan farklı. Bu ilişki, susarak anlaşmanın, kelimelerden çok anlamın ağır bastığı edebi bir yakınlık sunuyor. Ankara sokaklarında içilen çaylar, edilen uzun sohbetler ve paylaşılan sessizlikler, romanın atmosferini belirleyen en güçlü unsurlar arasında. Buradaki romantizm, tutkulu bir aşktan ziyade insanın kendini bir başkasının aynasında tanıma çabasına benziyor.
• Zefiru, dikkat ve özen isteyen bir romandı. Özellikle finaline yaklaşırken, beklemediğim bir yerden duygusal olarak yakaladı beni. Roman bittiğinde geriye, insanın en çok da kendi içindekileriyle yüzleşmeden iyileşemeyeceği fikri kalıyor.
Bu bir veda hikâyesi1000Kitap
#okudumbitti "Kendini kaybeden biri,hiçbir yere geç kalmaz."
"Bir insan sadece sustuğunda yaşlanmaz. Suskunluğu duyulmadığında çöker."
"Kimi vedalar sessizdir; gürültüsü yıllar sonra başlar."
"Bazı insanlar karanlığı ev bellemişlerdir. Onlara ışık gösterdiğinde, körleşirler."
Merhaba kitap dostlarım. Bugün size dokunaklı,duygusal bir kitapla geldim. #zefiru @istasyonkitabevi tarafından yayımlanan @aziizsahinn tarafından kaleme alınan eser her satırı ile sizi içsel bir keşfe çıkaran bir veda romanı.
Kitap okuyucuyu derin bir hayalin içine hapsediyor adeta..Bir adamın, karanlıkta bir evde,bir odada yaşadığı ve içine hapsolduğu hayatı ve kendisini terk eden Firuze'nin sesi ile baş başa kaldığı o kör kuyu.Onu bu kör kuyudan çıkarmaya çalışan çocukluk arkadaşı,değerli dostu Naci ve doktoru Erman Hoca. Kimden mi bahsediyorum?Tabii ki baş karakter Orhan'dan..
Acının,hüznün,terk edilmişliğin,tedirginliğin vücut bulmuş hâli Orhan.Ya Firuze'ye ne demeli? Çok kızdım çok içerledim başlarda, ama düğümler çözülmeye başlayınca düşüncelerim başka bir boyuta evrildi merak, kaygı ve acaba sorusu ağır bastı ben de..
Firuze habersizce gidince Orhan kendini içsel dünyasına hapseder,zihinsel bir boşluğa düşer ve büyük bir kırılma yaşar, yok olmak üzeredir.Kendi kendine Firuze'nin sesiyle konuşmaktadır.En yakın dostu Naci psikoloji eğitimi almaktadır,fakat arkadaşına yetmeyeceğini düşünür ve Hocası Erman'dan yardım ister.Erman Hoca Orhan'a on günlük bir süre tanır ve bu süre boyunca Orhan kendisiyle yüzleşip iyileşme yoluna adım atabilecektir.Bu on gün Firuze'yle tanışmaları,aşkları,bağlılıkları ön plana çıkar.
Kitapta aklımızı kurcalayan her soru işareti onuncu günde cevaplarını buluyor,taşlar yerine oturuyor ve kitabın sonu okuyucuyu sessiz ve derinden etkiliyor.
Firuze'ye başta kızarken
ZEFİRU
Bitti 256 sayfa..
Merhaba kitap dostları..
Zefiru, insan ruhunun en sessiz ama en derin çatlaklarına eğilen, duygu yoğunluğu yüksek bir romandır. Aziz Mahmut Şahin, bu eserinde yalnızlık, aidiyet, geçmişle yüzleşme ve insanın kendini anlama çabasını merkeze alır. Roman, tek bir olay etrafında dönmekten çok, karakterlerin iç dünyalarında yaşadıkları fırtınaları anlatır.
Hikâye boyunca okur, hayatın ağırlığını sırtında taşıyan karakterlerle birlikte yürür. Geçmişte yaşanan kırılmalar, söylenememiş sözler ve bastırılmış duygular, bugünü şekillendiren temel unsurlar olarak karşımıza çıkar. Karakterler çoğu zaman susarak, kaçarak ya da içine kapanarak hayatta kalmaya çalışır. Zefiru tam da bu noktada, suskunlukların ne kadar gürültülü olabileceğini gösterir.
Romanın anlatımı zamansızdır; geçmiş ve şimdi sürekli iç içe geçer. Anılar, rüyalar ve iç monologlar aracılığıyla karakterlerin ruh hâli derinlemesine işlenir. Okur, sadece karakterlerin yaşadıklarına değil, onların hissettiklerine de tanıklık eder. Bu yönüyle Zefiru, klasik bir kurgu romandan çok, insanın iç dünyasına tutulmuş bir aynayı andırır.
Aziz Mahmut Şahin’in dili sade ama şiirseldir. Kelimeler azdır, anlamları yoğundur. Umut ile umutsuzluk arasındaki ince çizgi, romanın atmosferini belirlerken, hayatın tüm ağırlığına rağmen ayakta kalma isteği satırlara siner. Zefiru, insanın kendiyle yüzleşmeden iyileşemeyeceğini fısıldayan bir metindir.
Bu roman, hızlı tempolu olaylar arayanlardan çok; duygusal derinlik, ruhsal çözümleme ve edebi anlatım seven okurlar için güçlü bir okuma deneyimi sunar. Zefiru’yu bitirdiğinizde, hikâye sona erse bile duygular uzun süre sizinle kalır.
Bazı vedalar sessizdir; gürültüsü yıllar sonra başlar…
Zefiru, klasik bir roman anlatısından çok; duyguların, anıların ve içsel sarsıntıların edebi bir dile dönüştüğü derin bir metin. Okuru rahatlatmayı değil, düşünmeye ve hissetmeye zorlayan bir yapısı var. Sayfalar ilerledikçe olaylardan çok duygular konuşuyor, cümleler bağırmıyor ama içte yankılanıyor.
Orhan ve Firuze’nin hikâyesi; bir aşkın bitişinden ziyade, bir insanın başka bir insanın içinde yaşamaya devam etmesini anlatıyor. Bu kitapta ayrılık gitmekle olmuyor; asıl acı, kalanların kalbinde büyüyor. Vedalar konuşarak değil, bakışlarla, sessizliklerle ve söylenemeyen cümlelerle yaşanıyor.
Son sayfalarda Firuze’nin Orhan’a bıraktığı satırlar, bir mektup değil; kalpte açılan bir yara gibi. Ölüm, sadece bir son değil; sevmenin başka bir biçimine dönüşüyor. “Gitmek her zaman yokluk değildir” düşüncesi, kitabın ruhunu özetlerken; eksilmenin bazen başka bir yerde çoğalmak olduğunu hissettiriyor.
Zefiru, birini kaybedip hâlâ onunla yaşayanların, sevdiğini toprağa değil kalbine gömenlerin kitabı.
Ağır, kırılgan, sessiz ama çok gerçek…
Bir solukta değil, kalbin dayanabildiği kadar okunuyor.
Zefiru, olaydan çok duygu okutan bir kitap.
Hızlı akmıyor ama durduğu yerde insanın içini acıtıyor.
Mutlu son arayanlara göre değil;
sessiz vedaları, yarım kalmış cümleleri ve kalpte taşınan aşkları sevenler için.
Bitirdiğinde “oh” demiyorsun,
bir süre susuyorsun…
Ve işte tam da bu yüzden etkisi geçmiyor.dönüştüğü derin bir metin. Okuru rahatlatmayı değil, düşünmeye ve hissetmeye zorlayan bir yapısı var. Sayfalar ilerledikçe olaylardan çok duygular konuşuyor, cümleler bağırmıyor ama içte yankılanıyor.
Orhan ve Firuze’nin hikâyesi; bir aşkın bitişinden ziyade, bir insanın başka bir insanın içinde yaşamaya devam etmesini anlatıyor. Bu
Firuze gider…Onun gidişiyle Orhan karanlığa gömülür. Yokluğu, bir sessizlik gibi çöker üzerine. Orhan içine kapanır; sustuğu her anda Firuze vardır. Onun sesi kulaklarında çınlar, varlığı kalbinde ağır bir iz gibi durur. Firuze gitmiştir ama Orhan’ın dünyasından hiç çıkmamıştır.
Bu hâlini en yakından gören kişi, çocukluk arkadaşı Naci olur. Orhan’ın günbegün biraz daha silindiğini, hayata tutunmakta zorlandığını fark eder. Artık seyirci kalamayacağını anladığında, “Bir şeyler yapmak gerekiyor” diyerek çareyi eski hocası Erman Hoca’ya gitmekte bulur. Birlikte Orhan’ın bu karanlıktan çıkması için bir yol ararlar.
Erman Hoca, Orhan’a on günlük bir süre tanır. Bu süre, yalnızca zaman değil; yüzleşmenin, hatırlamanın ve belki de iyileşmenin süresidir. O on gün boyunca Firuze ile Orhan’ın aşkına, aralarındaki derin ve sarsıcı bağa, birlikte ördükleri hikâyelere tanıklık ederiz.
Peki Firuze neden gitmiştir?
Bu büyük aşkı ayıran sebep neydi?
Bir ayrılık mıydı onları bu hâle getiren, yoksa söylenememiş cümlelerin, yarım kalmış duyguların ağırlığı mı?
Kitaba başladığımda beni bu kadar derin, katmanlı ve zihnin karanlık köşelerine dokunan bir hikâyenin beklediğini hiç tahmin etmiyordum. Sayfalar ilerledikçe “ne oldu, neler yaşandı?” sorusu zihnimin bir köşesinde sürekli canlı kaldı; merak duygusu hiç azalmadı. Alt metinleri son derece kuvvetli, okuru sadece olaylara değil, karakterlerin iç dünyasına da ortak eden bir anlatımı vardı.
Özellikle bazı bölümlerde, “Firuze ne yaptı da Orhan bu hâle sürüklendi?” diye düşünmeden edemedim. Orhan’ın yaşadığı kırılmalar, içe kapanışı ve zihinsel savrulmaları o kadar gerçekçi aktarılmıştı ki, bir noktada Firuze’nin gerçekten var olup olmadığını, yoksa Orhan’ın zihninde yarattığı bir hayal mi olduğunu sorguladım. Bu belirsizlik duygusu,
Aziz Mahmut Şahin
Zefiru , öyle bir çırpıda okunup kenara koyulacak kitaplardan değil; aksine, okurundan sabır ve ilgi bekleyen bir eser. Hikayeyi ana karakter Orhan’ın gözünden takip etmek, onun iç dünyasındaki karmaşaya şahitlik etmek zaman zaman yorucu olabiliyor. Ancak bu yorgunluk, yazarın kalemini ne kadar ustaca kullandığının bir göstergesi. Her kelime, sanki anlaşılmak için belli bir sırada bekliyor ve okura dokunmak istiyor. Orhan, içindeki o derin boşluğa ve karanlığa sarıldıkça kendi dünyasına hapsoluyor. Onun bu kendi içine kapanışı, çevresindekileri de çaresiz bırakıyor. En yakın arkadaşının bu duruma bir çözüm arayışı ise bizi 10 günlük, gizemli bir sürece sürüklüyor. Orhan içine düştüğü bu karanlıktan çıkabilecek mi? Yoksa bu yolculukta pes edip eski çıkmazına geri mi dönecek? Kitap, bu soruların cevabını adım adım veriyor. Orhan sınırda dolaşan yaralı bir ruh, ya o sınırdan karanlığa düşecek ve yok olacak ya da savaşı kazanıp aydınlığa kavuşacak...
Ben bu kitabı geniş bir zamana yayarak, sindire sindire okumayı tercih ettim. Çünkü amacım sadece okumak değil, Orhan'ın hissettiklerini derinden anlamaktı. Bu yavaş ilerleyiş bana iyi geldi ve bende çok farklı bir deneyim bıraktı. Duygusal yoğunluğu yüksek ve üzerine düşünülmesi gereken bir yolculuk arayan herkese bu deneyimi tavsiye ederim. Çünkü kitabı okundukta sonra öyle bir psikolojiye giriyorsunuz ki uzun uzun düşünüyor ve sorguluyorsunuz. Bu yönüyle bıraktığı etki inanılmazdı...
“Sen yoksan, ben zaten çoktan çıkmışımdır o kapıdan.
Yine de bekleyeceğim.
Yine de yazacağım.
Çünkü bazı insanlar, gelmese de beklenir.
Bazı geceler, uyanmasa da sabaha varır.
Ve bazı aşklar…
Hiç yaşanmadan bile, ömrün tamamına bedeldir.”
Herkese merhaba
Bugün, günlerdir alıntılarını paylaştığım Zefiru kitabının yorumuyla geldim.
Zefiru, bildiğimiz romanlardan değil; adını koyamadığımız, koysakta kaçmak istediğimiz duyguların yankısı.
Kahramanlarımız Orhan ve Firuze, İçsel Yalnızlığın Eşiğinde:Oğuz Atay Programında tanışıyor. Okuduğumuz süreçte ise Orhan; dünyevi değil daha manevi, gerçeklikle düş arası sınırın koptuğu bir hayat yaşıyor. Firuze’yi aklından çıkaramadığı gibi, hayatının merkezinde tutuyor. (Bu noktalarda, kitabın depresifliği beni yordu diyebilirim.)
Sonrasında arkadaşı Naci ve doktoru Erman’ın hikayeye dahil olması, hikayenin canım Ankara’mda geçmesiyle; Firuze ve yaşananlarla ilgili merak ettiklerim çoğalırken, kitap daha akıcı bir hal aldı.
Kitabı ilk gördüğümde arka kapak yazısı beni çok etkilemişti; karakter, cümleler ve duyguların başımı ağrıtacak kadar ısrarcı, yorucu ve gerçek olacağı vaat edilmişti.
Kitap bu vaadi yerine getirdi mi?
Evet, nerdeysen çık gel artık Firuze diye içimin şiştiği; yoksa Firuze bir hayal miydi diye beynimin yandığı yerler olduğu doğrudur. Velhasıl, farklı ve derin bir kitaptı.
Halihazırda ayrılık, kayıp süreçleri yaşayanların uzak durması tavsiyesiyle keyifli okumalar diliyorum
