Yazar:
Aziz Mahmut Şahin
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
ZEFİRU
Kitaba başlar başlamaz, öyle derin bir hayalin içine sürüklendim ki…
İtiraf ediyorum, başlarda Firuze’ye biraz kızmış olabilirim.
“Çocuğu ne hâle getirdin, neredesin Firuze?” diye diye okudum sayfaları.
Ancak ilerleyen bölümlerde iç sesim hiç susmadı:
“Hayır… olamaz… inşallah olmamıştır.”
Bu kitap, iç sesle dolu bir yolculuk gibi.
Orhan ve Firuze’nin arasındaki bağ, kitabın kalbinde atan derin bir duygusallığı yansıtıyor. Firuze’nin yokluğu, Orhan’ın iç dünyasında adeta bir fırtına yaratıyor ve bu kayıp, onun ruhunda derin izler bırakıyor.
Ve tam bu noktada Naci devreye giriyor…
Orhan’ın en yakın arkadaşı.
Burada Orhan’a değil, açıkça söyleyeyim, Naci’ye imrendim.
Keşke herkesin hayatında Naci gibi bir dost olsa.
Hiç yılmıyor, vazgeçmiyor, Orhan’ı bir an bile yalnız bırakmıyor. Bu süreçte, Naci’nin desteği ve Erman Hoca’nın rehberliği, Orhan’a güç veriyor ve onu yeniden ayağa kaldırıyor.
Tüm bu duygusal katmanlar bir araya geldiğinde, Zefuru, okuyucusuna sadece bir hikâye sunmaktan öte, derin bir içsel keşif ve duygusal bir yolculuk vaat ediyor. Firuze’nin son anlarında Orhan’a olan sevgisini ve onu ölümüne hazırlama çabasını görmek, bu hikâyeyi daha da derinleştiriyor. Orhan için hissettiğim üzüntü, her sayfada biraz daha yoğunlaştı.
Selamlar. Bazı kitapları uyumadan önce yudum yudum içmeyi çok seviyorum. Her zaman da baş ucumda bir kitap bulunur. Kitap gelir gelmez konusuna bakınca hemen yatağımın kenarına bıraktim. Kendisiyle 3
Merhaba kitap dostlarım
Bugün sizlere #zefiru kitabı ile geldim.
Kitaba başlar başlamaz insanın içini yavaş yavaş saran bir ağırlık var. Daha ilk sayfalarda Orhan’ın dünyasına giriyorsunuz ama bu
Zefiru, bir ruh halini anlatan romanlardan. Okur, Orhan’la birlikte; düşüncelerin, tekrar eden cümlelerin ve uzun sessizliklerin içine çekiliyor. Romanın başında Orhan’ı tanırken onun dünyayla değil, daha çok kendi zihniyle uğraştığını görüyoruz. Firuze ise bu zihnin merkezinde duran, varlığı kadar yokluğuyla da Orhan’ı şekillendiren bir figür olarak karşımıza çıkıyor.
• Firuze’nin hayal mi gerçek mi olduğu sorusu roman boyunca zihnimi kurcaladı. Bu belirsizlik, Orhan’ın yalnızlığı ve içe kapanıklığıyla birleşince beni yordu ama etkileyici bir okuma deneyimi de yarattı.
• Naci ve Erman Hoca’nın kitaba dahil olmasıyla birlikte roman, yalnızca Orhan’ın iç dünyasında sıkışıp kalmadı, psikolojik çözümleme tarafı da ön plana çıktı.. Kapılar, anahtarlar ve tekrar eden imgeler, Orhan’ın zihninde kilitli kalan alanlara işaret ediyor.
• Firuze ile Orhan arasındaki ilişki ise alışık olduğumuz aşklardan farklı. Bu ilişki, susarak anlaşmanın, kelimelerden çok anlamın ağır bastığı edebi bir yakınlık sunuyor. Ankara sokaklarında içilen çaylar, edilen uzun sohbetler ve paylaşılan sessizlikler, romanın atmosferini belirleyen en güçlü unsurlar arasında. Buradaki romantizm, tutkulu bir aşktan ziyade insanın kendini bir başkasının aynasında tanıma çabasına benziyor.
• Zefiru, dikkat ve özen isteyen bir romandı. Özellikle finaline yaklaşırken, beklemediğim bir yerden duygusal olarak yakaladı beni. Roman bittiğinde geriye, insanın en çok da kendi içindekileriyle yüzleşmeden iyileşemeyeceği fikri kalıyor.
Bu bir veda hikâyesi1000Kitap
#okudumbitti "Kendini kaybeden biri,hiçbir yere geç kalmaz."
"Bir insan sadece sustuğunda yaşlanmaz. Suskunluğu duyulmadığında çöker."
"Kimi vedalar sessizdir; gürültüsü
ZEFİRU
Bitti 256 sayfa..
Bazı vedalar sessizdir; gürültüsü yıllar sonra başlar…
Zefiru, klasik bir roman anlatısından çok; duyguların, anıların ve içsel sarsıntıların edebi bir dile dönüştüğü derin bir metin. Okuru
Firuze gider…Onun gidişiyle Orhan karanlığa gömülür. Yokluğu, bir sessizlik gibi çöker üzerine. Orhan içine kapanır; sustuğu her anda Firuze vardır. Onun sesi kulaklarında çınlar, varlığı kalbinde
Aziz Mahmut Şahin
Zefiru , öyle bir çırpıda okunup kenara koyulacak kitaplardan değil; aksine, okurundan sabır ve ilgi bekleyen bir eser. Hikayeyi ana karakter Orhan’ın gözünden takip etmek, onun iç dünyasındaki karmaşaya şahitlik etmek zaman zaman yorucu olabiliyor. Ancak bu yorgunluk, yazarın kalemini ne kadar ustaca kullandığının bir göstergesi. Her kelime, sanki anlaşılmak için belli bir sırada bekliyor ve okura dokunmak istiyor. Orhan, içindeki o derin boşluğa ve karanlığa sarıldıkça kendi dünyasına hapsoluyor. Onun bu kendi içine kapanışı, çevresindekileri de çaresiz bırakıyor. En yakın arkadaşının bu duruma bir çözüm arayışı ise bizi 10 günlük, gizemli bir sürece sürüklüyor. Orhan içine düştüğü bu karanlıktan çıkabilecek mi? Yoksa bu yolculukta pes edip eski çıkmazına geri mi dönecek? Kitap, bu soruların cevabını adım adım veriyor. Orhan sınırda dolaşan yaralı bir ruh, ya o sınırdan karanlığa düşecek ve yok olacak ya da savaşı kazanıp aydınlığa kavuşacak...
Ben bu kitabı geniş bir zamana yayarak, sindire sindire okumayı tercih ettim. Çünkü amacım sadece okumak değil, Orhan'ın hissettiklerini derinden anlamaktı. Bu yavaş ilerleyiş bana iyi geldi ve bende çok farklı bir deneyim bıraktı. Duygusal yoğunluğu yüksek ve üzerine düşünülmesi gereken bir yolculuk arayan herkese bu deneyimi tavsiye ederim. Çünkü kitabı okundukta sonra öyle bir psikolojiye giriyorsunuz ki uzun uzun düşünüyor ve sorguluyorsunuz. Bu yönüyle bıraktığı etki inanılmazdı...
“Sen yoksan, ben zaten çoktan çıkmışımdır o kapıdan.
Yine de bekleyeceğim.
Yine de yazacağım.
Çünkü bazı insanlar, gelmese de beklenir.
Bazı geceler, uyanmasa da sabaha varır.
Ve bazı aşklar…
Hiç yaşanmadan bile, ömrün tamamına bedeldir.”
Herkese merhaba
Bugün, günlerdir alıntılarını paylaştığım Zefiru kitabının yorumuyla geldim.
Zefiru, bildiğimiz romanlardan değil; adını koyamadığımız, koysakta kaçmak istediğimiz duyguların yankısı.
Kahramanlarımız Orhan ve Firuze, İçsel Yalnızlığın Eşiğinde:Oğuz Atay Programında tanışıyor. Okuduğumuz süreçte ise Orhan; dünyevi değil daha manevi, gerçeklikle düş arası sınırın koptuğu bir hayat yaşıyor. Firuze’yi aklından çıkaramadığı gibi, hayatının merkezinde tutuyor. (Bu noktalarda, kitabın depresifliği beni yordu diyebilirim.)
Sonrasında arkadaşı Naci ve doktoru Erman’ın hikayeye dahil olması, hikayenin canım Ankara’mda geçmesiyle; Firuze ve yaşananlarla ilgili merak ettiklerim çoğalırken, kitap daha akıcı bir hal aldı.
Kitabı ilk gördüğümde arka kapak yazısı beni çok etkilemişti; karakter, cümleler ve duyguların başımı ağrıtacak kadar ısrarcı, yorucu ve gerçek olacağı vaat edilmişti.
Kitap bu vaadi yerine getirdi mi?
Evet, nerdeysen çık gel artık Firuze diye içimin şiştiği; yoksa Firuze bir hayal miydi diye beynimin yandığı yerler olduğu doğrudur. Velhasıl, farklı ve derin bir kitaptı.
Halihazırda ayrılık, kayıp süreçleri yaşayanların uzak durması tavsiyesiyle keyifli okumalar diliyorum
