Nurperi, daha yeni anne karnındaki bebeğini kaybetmiş; ne hissetmesi gerektiğini bile tam olarak kestiremeyen bir kadın. Acısı var ama adı konulamayan bir boşluk da onunla birlikte büyüyor.
Anneannesi Afet, tanınmış bir sanatçı. Hayatını sahnelerde, alkışların arasında geçirmiş; ancak geçirdiği bir kaza sonucu kalçasını kırınca hastaneye kaldırılıyor. Bu hastane odası, sadece fiziksel bir iyileşmenin değil, yıllardır konuşulmayanların da mekânı hâline geliyor.
Nurperi’nin annesi Nur ise annesinin tam zıddı bir hayat yaşamış. Afet ne kadar göz önündeyse, Nur o kadar görünmez kalmış. Annesinden yeterince sevgi görmemiş; sanat ve sahne her zaman kızından önce gelmiş. Belki de bu yüzden Nur, kendi annesinin yapamadığını yaparak kızı Nurperi’nin hayatına fazlasıyla dahil olmuş. Hatta kızının ismini bile kendisiyle özdeşleştirerek seçmiş.
Üç kuşak, üç kadın ve tek bir hastane odası… Afet Hanım konuştukça geçmişe gömülmüş sırlar, suskunluklar ve yarım kalmış duygular birer birer ortaya çıkıyor. Bu süreçte üç kadın da kendi geçmişleriyle ve yaşadıklarıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Belki de birbirlerini ilk kez bu kadar yakından tanıyorlar.
Nurperi içinse işler daha da karmaşık. Eşi çocuk istemekte, ancak Nurperi şu an buna hazır olmadığını hissediyor. Yaşadığı kaybın ardından bu durumu eşine nasıl anlatacağını bilemiyor. Vereceği karar yalnızca kendi hayatını değil, üç kadının da yolunu etkileyecek gibi duruyor.
Kuşaklar arasında geçen kurguları okumayı sevdiğim için kitap beni temasıyla yakaladı. Afet Hanım’ın konuşmalarıyla geçmiş ve gelecek arasında gidip gelen bir anlatım vardı. Karakterlerin içsel çatışmaları, duygusal çözümlemeleri oldukça güçlüydü. Ancak anlatım dili bana zaman zaman fazla kasvetli geldi. Kitabın bölümlere ayrılmış olmasını isterdim.
Yine de okurken kendimi Nurperi’nin yerine koymadan edemedim: Ben olsaydım ne yapardım? Bu soru, kitabın bende bıraktığı en kalıcı duygu oldu
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.