Dostoyevski'den Bir Başka Başyapıt
Dostoyevski’nin henüz yolun başındayken kaleme aldığı İnsancıklar romanı edebiyat tarihinin bana göre en sarsıcı başyapıtlarından biridir. Roman, sadece yoksulluğu değil, sefaletin ortasında bile titizlikle korunmaya çalışılan insanlık onurunu ve "küçük insanın" var olma çabasını iliklerimize kadar hissettiriyor.
Makar Devuşkin’in Varvara’ya yazdığı mektuplardaki o saf sevgi, aslında bir insanın başka bir insana tutunarak hayata karşı verdiği görkemli bir direnişin simgesi. Yazarın, toplumsal hiyerarşinin en altındaki bu ruhları anlatırken kullandığı psikolojik derinlik, bizleri bir yandan hüzne boğarken diğer yandan insan ruhunun asaletine hayran bırakıyor.
Kitap boyunca kendime sık sık sordum: "Bir insan, başkasının mutluluğu için kendi mutsuzluğunu nasıl bu kadar sessizce sırtlanabilir?" Özellikle finaldeki o çaresiz veda, edebiyatın en vurucu, en can yakıcı anlarından biri olarak zihnime kazındı. Devuşkin’in "Ben de bir insanım" haykırışı, aslında modern dünyanın görmezden geldiği her bireyin ortak çığlığıdır. Bu eser, sadece bir roman değil; empati duygusunun, fedakarlığın ve kırılgan kalplerin anıtı niteliğinde muazzam bir klasik.
Okuduğum her satırda Dostoyevski’nin dehasına bir kez daha hayran kaldım; bu kadar yalın bir dille bu denli ağır bir duygusal yükü taşımak gerçek bir ustalık işi. Kesinlikle her kütüphanede bulunması gereken, insanın kalbini yumuşatan ve bakış açısını değiştiren bir başyapıt.
Peki ya bizler hiç çevremizdeki o insancıkları toplumun belki de fark etmediği, görmezden geldiği, kendi sessiz mücadelelerini veren makarları, varvaraları hiç düşünüyor muyuz? Üzerine kafa yorulmalı...
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.