Beni derinden etkileyen, efsaneyi merkeze alarak iyilik ve kötülük arasındaki ayrımı oldukça net biçimde gözler önüne seren bir eserdi. Hikayenin beklenmedik sonu açıkçası içimde ağır bir hüzün bıraktı.
Çocuğun Maral Ana’ya bakışı, onunla kurduğu düşler ve ondan yardım istemesi; dürbünle baktığı beyaz gemiye ulaşabilmek için kurduğu hayaller son derece saf ve kırılgandı. Bu saflık, hikayenin duygusal yükünü daha da artırıyordu. Çocuğun yalnız kalışı, dedesi tarafından büyütülmesi ve dedesinin onu hayatta tutmak, yetiştirmek için elinden gelen çabayı göstermesi; buna rağmen eserin sonunda kendi ahlaki değerleriyle ters düşmesi, metnin en sarsıcı yanlarından biriydi.
Bu kitapta beni en çok düşündüren şeylerden biri, insanların nesnelere ve sembollere yüklediği anlamların ne kadar yönlendirici olabildiği ve nasıl kolaylıkla zulme kapı aralayabildiğiydi. Anlatılan, yalnızca hayvanlara uygulanan bir zulüm değil; aslında hayatın her alanında karşı karşıya olduğumuz bir zihniyet. Tüketim çılgınlığı, kullandığımız kaynakların yalnızca bize hizmet etmek için var olduğu yanılgısı… Bunların hepsi hikayenin satır aralarında derin bir şekilde hissediliyor.
Beyaz Gemi, benim için tam anlamıyla derin bir iç çekmenin hikayesiydi. Dün bir efsane olarak anlatılan bu tema, bugün hala başka biçimlerde karşımıza çıkıyor. Belki de en sarsıcı olan, bu benzerlikleri yaşamaya ve deneyimlemeye hala devam ediyor olmamız.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.