İnsan Sevildiği Yerde Çiçek Açar1000Kitap
Merhabalar,
Bugün okumaya başladığımda beni adeta içine çeken okudukça daha da okumak istediğim Siyah İnci hakkında yazıyorum. Kitap bir atın otobiyografisini konu ediniyor. Çok net bir şekilde ifade edebilirim ki su gibi akıp giden okumaktan çokça keyif aldığım bir kitaptı, yormadı, sıkmadı. Bana her insanın kendine unutturmaması gereken 2 önemli mesajı hatırlattı.
"İnsan sevildiği yerde çiçek açar." deriz ya hep, aslında sevildiğinde çiçek açan yalnızca insanlar değil. Hiç bitki yetiştirdiniz mi ya da bir hayvana baktınız mı bilmiyorum. Ben ikisini de yaptım. Çiçeklerime sadece su vermedim, onlarla sohbetler ettim, onlara iltifatlar ettim, onlara şarkılar dinlettim. Kulağa saçma geliyor değil mi? Bir kedim vardı apartmanın önünde bakardım. Yemeğini, suyunu verir sonra onunla oyun oynardım, onu severdim. Çiçeklerimin de kedimin de mutlu olduğunu sezerdim. Onları sevmeyi, onlarla ilgilenmeyi çokça ihmal ediyoruz ama bazen onların da canlı olduklarını unutuyoruz. Biz insanlar sevilmediğini hissedince mutsuz olduğunu haykıran varlıklarken onlardan bunu esirgemeye ne hakkımız var?
"Ne ekersen onu biçersin." demiş atalarımız. İyilik ve güzellik ekmediysek karşı taraftan nasıl bunları bekleyebiliriz? Eğer karşımızdaki canlıya kötülük edersek ondan nasıl iyilik bekleyebiliriz?
Sizler Siyah İnci'yi bir atın biyografisi olarak görmek isteyebilirsiniz ancak anlamak, kendine bir şeyler katmak isteyen okurlar için güzel mesajlar içerdiğini ve okumak isteyeceğinizi düşünüyorum.
İyilikle ve kitaplarla kalın (:
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.