Fromm kitabın merkezine şu soruyu koyar:
Modern insan gerçekten yaşamı mı seviyor, yoksa yalnızca hayatta kalmayı mı?
Burada Fromm’un meşhur karşıtlığı devreye girer: Biyofili (yaşam sevgisi), Nekrofili (ölü olana, mekanik olana, donuk olana yönelim).
Fromm’a göre modern toplum, görünüşte “ilerlemiş” olsa da, insanı canlılıktan koparan, duygusal derinliği azaltan, insanı nesneleştiren bir nekrofilik yönelim üretmektedir. Fromm özellikle teknik aklın egemenliği üzerinde durur. İnsan artık: “nasıl yapılır?”ı biliyor, ama “niçin yaşanır?” sorusunu unutuyor. Bu bağlamda kitap, teknoloji karşıtı değil, teknolojinin insan ruhunun yerine geçmesine karşıdır. İnsan: verimli, düzenli, işlevsel ama aynı zamanda duygusal olarak yoksullaşmıştır. Bu yönüyle eser , Byung-Chul Han’ın performans toplumu, yorgunluk toplumu eleştirilerinin öncülü gibi okunabilir.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.