Babanın ötesindeki insan
Bahçıvan ve Ölüm Gospodinov’un, babasının kanserle mücadelesi ve ölümünün ardından belki bir vefa borcu, belki de yas sürecini hafifletmek ya da tamamlamak için kaleme aldığı bu anı-roman beni çok etkiledi. Duygularıma âdeta tercüman oldu. Okurken annemin benzer bir kanser türüyle verdiği mücadele gözlerimin önüne geldi; sanki kendi iç sesimi duyuyor gibiydim.
Yazar sadece bir hastalık sürecini anlatmakla yetinmiyor. Bir yandan babasının son dönemini, öte yandan kendi duygularını ve geçmişini hesaba katarak; çocukluğuna, gençliğine, babasıyla kurduğu ilişkiye dönüyor. Kendi ifadesiyle “hafif ama etkileyici” bir dille, bir babanın sadece bir baba olmadığını, onun hayat içindeki yerini, mesleğini, hobilerini, alışkanlıklarını ve yaşam biçimini de gösteriyor. Böylece ‘baba’ figürü, aile içindeki rolünün ötesine geçerek dünyası olan, bir benliği olan, arzuları ve kırgınlıkları olan bir insana dönüşüyor. Kitabın “baba ve bahçe” imgesi ise insanın toprağa hükmeden değil, aslında onunla aynı döngünün parçası olduğunu hatırlatıyor.
Bununla birlikte, kitabın sonuna doğru hızla ve merakla sürükleyen anlatı yer yer uzamaya başlıyor. Özellikle son 30–40 sayfada yazarın bazı temaları tekrar ettiğini hissettim; bu bölüm beni metinden bir miktar kopardı. 
Georgi Gospodinov1000Kitap
Bahçıvan ve Ölüm Gospodinov’un, babasının kanserle mücadelesi ve ölümünün ardından belki bir vefa borcu, belki de yas sürecini hafifletmek ya da tamamlamak için kaleme aldığı bu anı-roman beni çok etkiledi. Duygularıma âdeta tercüman oldu. Okurken annemin benzer bir kanser türüyle verdiği mücadele gözlerimin önüne geldi; sanki kendi iç sesimi duyuyor gibiydim.
Yazar sadece bir hastalık sürecini anlatmakla yetinmiyor. Bir yandan babasının son dönemini, öte yandan kendi duygularını ve geçmişini hesaba katarak; çocukluğuna, gençliğine, babasıyla kurduğu ilişkiye dönüyor. Kendi ifadesiyle “hafif ama etkileyici” bir dille, bir babanın sadece bir baba olmadığını, onun hayat içindeki yerini, mesleğini, hobilerini, alışkanlıklarını ve yaşam biçimini de gösteriyor. Böylece ‘baba’ figürü, aile içindeki rolünün ötesine geçerek dünyası olan, bir benliği olan, arzuları ve kırgınlıkları olan bir insana dönüşüyor. Kitabın “baba ve bahçe” imgesi ise insanın toprağa hükmeden değil, aslında onunla aynı döngünün parçası olduğunu hatırlatıyor.
Bununla birlikte, kitabın sonuna doğru hızla ve merakla sürükleyen anlatı yer yer uzamaya başlıyor. Özellikle son 30–40 sayfada yazarın bazı temaları tekrar ettiğini hissettim; bu bölüm beni metinden bir miktar kopardı. Georgi Gospodinov·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.