Kitapların İyileştirme Gücü 
Hwang Bo-reum dan okuduğum üçüncü kitap. Diğerlerinde hissettiğim ne varsa bunda da aynı tanıdık duyguyla karşılaştım. Onun kalemi bana hep huzur veriyor. Yüksek sesle konuşmayan, insanı yormayan, acele ettirmeyen bir dili var. Sayfalar ilerledikçe içimde bir sakinlik oluşuyor; sanki biri yanıma oturup sessizce “yalnız değilsin” diyor.
Okurken sık sık kendi kendime “Bu ben ama …”. diye düşündüm. Bir kitabın insanı bu kadar yakalaması tuhaf bir yakınlık duygusu yaratıyor. Cümlelerin altını çizmekten ilerleyemediğim, not almadan geçemediğim sayfalarla dolu. Bazen yakın bir arkadaşımla ellerimizde kahveler evimin koltuğunda oturmuş sohbet ediyormuşum gibi hissettirdi, bazen de içimde uzun zamandır sessiz kalan yere dokunulmuş gibiydi.
Kitap, kitaplar üzerine yazılmış 53 denemeden oluşuyor. Ama sadece kitaplardan bahsetmiyor. Kelimelerden, içe dönmekten, hayatta durup nefes almaktan, arkadaşlarla kitap okumanın ve tartışmanın keyfinden, söz ediyor. Hwang Bo-Reum, kitapları birer nesne gibi değil, insanın ruhuna eşlik eden sessiz yoldaşlar gibi anlatıyor. Her deneme küçük bir durak gibiydi benim için. Okudukça durdum, düşündüm bazen de sadece hissettim. Metnin samimiyeti, yazarın okurla arasına mesafe koymamasından geliyor; ne yukarıdan bakan bir bilgelik var ne de yapay bir derinlik. Sadece dürüst, sade ve insanı yormayan bir içtenlik.
Bu kitap benim için gerçekten “ilaç gibi” oldu. Yazarın bir denemesinde bahsettiği “ başucu kitapları”ndan biri olabilir; insanın arada açıp birkaç sayfa okumasının bile iyi geldiği türden. Normalde deneme okumayı pek sevmem. Dağınık gelir, mesafeli hissederim. Ama Hwang Bo-Reum’la birlikte bu türe olan bakışım değişti. Denemenin, insanı yormadan ama içten içe dönüştürerek etkileyebileceğini bu kitapta hissettim.
Yazarın denemeler boyunca yaptığı göndermeler ve alıntılar, bana sadece güzel cümleler değil aynı zamanda yeni okuma yolları sundu. Kitap sayesinde kendime okuma listesi çıkardım. Bir şey daha fark ettim: Hwang Bo-Reum sadece iyi bir yazar değil aynı zamanda çok iyi de bir okur. Okuduklarını sindiren, onlarla konuşan sonra bu konuşmayı bizimle paylaşan biri. Belki de bu yüzden metinleri bu kadar gerçek geliyor. Süslü değil ama derin, sade ama dokunaklı.
Bu kitabı okurken içimde şu düşünce yer etti: Bazı kitaplar öğretir, bazıları düşündürür, bazılarıysa insanın kalbine dokunur. Kitapların İyileştirme Gücü benim için tam olarak bunların hepsini yaptı. Yaralarımı kurcalamadan, acıyı büyütmeden sadece yanıma oturup “anlıyorum” der gibi durdu. Çünkü yazar, okura ne hissetmesi gerektiğini söylemiyor; onun hissetmesine alan açıyor.
Ve bana şunu hatırlattı;
Bazen iyileşmek, doğru bir sözle başlar.
Bazen de bir kitap, insanın kendine en sessiz, en sahici dönüş yolu olur
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.