Ruh Adam, belirli bir ideolojiye sahip Nihal Atsız' ın en sevdiğim ve ideolojik bağıntıdan uzak kitabı. Bu kitap sadece bir hikaye değil, biz burada Atsızdan izler görüyoruz aslında. Yazar burada kendi ruhunun derinliklerine iniyor ve hayal kırıklıklarını anlatıyor.
Romanın başkahramanı Yüzbaşı Selim Pusat, vazife, disiplin ve şeref gibi kavramlarla güçlü bir şekilde donatılmıştır ve askerî nizamın somut bir örneğidir. Atsız, bu güçlü yapıya sızan en temel insani zayıflığı, yani aşkı, bir sınav olarak gösterir. Pusat'ın öğrencisi Güntülü'ye karşı duyduğu yasak ve platonik aşk, sadece bir gönül meselesi değil, aynı zamanda katı bir iradenin çözülme sürecini temsil eder. Roman, akıl ile mistisizm, gerçeklik ile şizofreni arasında sürekli olarak gidip gelen belirsiz bir durumun içinde yer alır.
Kitabın en güçlü ve etkileyici metaforu, “Vicdan Mahkemesi"dir. Burada tarih ve mitoloji iç içe geçer. Selim Pusat hem yasalar önünde hem de kendi ataları, Mete Han ordusunun komutanları ve kendi vicdanı tarafından yargılanır. Bu yargılama, günümüz bireyinin toplumla ve kendi idealleriyle olan çatışmasının bir sembolüdür. Pusat'ın trajedisi, idealleri uğruna yaşamayı seçmesi ve bu ideallerin ağırlığı altında ezilmesinden kaynaklanır.
Sonuç olarak Ruh Adam, bir aşk hikayesi gibi başlasa da, aslında bir "adanmışlık" ve "yok oluş" ağıtıdır. Bize, en güçlü görünen karakterlerin bile içlerinde taşıdıkları o onulmaz yalnızlığı gösterir. Selim Pusat, savaş meydanlarında yenilmeyen, ancak kendi kafasının içindeki savaşta mağlup olan bir "ruh adam"dır. Kitabı bitirdiğinizde hissettiğiniz şey; ne tam bir acıma ne de tam bir hayranlıktır; sadece derin, gri ve soğuk bir hüzündür.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.