Merhaba kitap dostlarım
Bugün sizlere #zefiru kitabı ile geldim.
Kitaba başlar başlamaz insanın içini yavaş yavaş saran bir ağırlık var. Daha ilk sayfalarda Orhan’ın dünyasına giriyorsunuz ama bu dünya dışarıdan çok içeride yaşanıyor. Orhan, hayatla değil; kendi zihniyle mücadele eden bir karakter. Firuze ise bu zihnin tam merkezinde duran, varlığı kadar yokluğuyla da Orhan’ı şekillendiren bir figür. Okurken sık sık “Neredesin Firuze?” diye sormam boşuna değildi.
Firuze’nin yokluğu, Orhan’ın ruhunda derin çatlaklar açıyor. Bu kayıp, sadece bir ayrılık değil; insanın içinden kopan bir parça gibi. Roman boyunca Firuze’nin hayal mi gerçek mi olduğu sorusu zihnimi kurcaladı. Bu belirsizlik, Orhan’ın yalnızlığıyla birleşince okuru da yoran ama bir o kadar etkileyen bir atmosfer yaratıyor.
Tam bu karanlık noktada Naci çıkıyor karşımıza. Vazgeçmeyen, yorulmayan, Orhan’ı bir an bile yalnız bırakmayan bir dost. Açıkça söylemeliyim ki Naci’ye imrendim. Herkesin hayatında onun gibi bir dost olsa keşke dedim sayfalar boyunca. Erman Hoca’nın rehberliğiyle birlikte hikâye, sadece duygusal değil, psikolojik bir derinlik de kazanıyor.
Kapılar, anahtarlar, sessizlikler… Tüm bu tekrar eden imgeler Orhan’ın zihninde kilitli kalan alanlara işaret ediyor. Firuze ile Orhan arasındaki bağ ise alışık olduğumuz aşklardan çok farklı. Bu ilişki, kelimelerden ziyade susarak anlaşmanın, sessizliğin içindeki anlamın hikâyesi. Ankara sokaklarında içilen çaylar, uzun sohbetler ve paylaşılan sessizlikler romanın ruhunu belirliyor.
Zefiru benim için kolay okunan bir kitap olmadı ama tam da bu yüzden güçlüydü. Rahatsız eden, düşündüren, insanın içini kurcalayan bir tarafı vardı. Sonlara doğru hem şaşırdım hem çok ağladım. Kitap bittiğinde geriye kalan tek şey şuydu: İnsan, en çok kendi içindekilerle yüzleşmeden iyileşemiyor.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.