Ah Kya…
Annesinin, babasının, kardeşlerinin; aslında tüm insanlığın terk edip bataklıkta bir başına bıraktığı küçücük bir kızın hayatta kalma mücadelesinin hikayesi. Yıllarca insanlardan izole olmuş, martılardan başka kimsenin sesini duymamış, hiçbir zaman saçları okşanmamış bir kız çocuğunun sevgiyle, aşkla; kaybettiği bağlarla tanışması… Elinde kalan tek şeyden, bataklığından adeta yeniden doğması, büyümesi, öğrenmesi ve en sonunda yeniden ona dönmesi.
“Evet, bunu artık açıkça söyleyelim. Ona 'Bataklık Kızı' derdik. Çoğu kişi hâlâ böyle söylüyor. Kimileri onun yarı kurt olduğunu ya da maymunlar ve insanlar arasındaki kayıp halka olduğunu fısıldardı. Gözlerinin karanlıkta parladığını... Ancak gerçekte, o sadece terk edilmiş bir çocuktu, tek başına bataklıkta hayatta kalan küçük bir kız, aç ve üşümüş... Ancak ona yardım etmedik. Sayılı arkadaşlarından biri olan Zıpzıp dışında, hiçbir kilisemiz ya da topluluk grubumuz, ona yiyecek ya da kıyafet vermedi. Onun yerine, onu etiketledik ve reddettik çünkü farklı olduğunu düşündük. Ancak, baylar ve bayanlar; biz Bayan Clark'ı farklı olduğu için mi dışladık yoksa Bayan Clark, biz onu dışladığımız için mi farklı? Eğer onu aramıza alsaydık, bence bugün o da bizden biri olurdu. Onun karnını doyursaydık, üstüne kıyafet verseydik, onu sevseydik, kiliselerimize ve evlerimize davet etseydik, ona karşı ön yargılı olmazdık.” Kitabın bu alıntısı çok yerinde bir sosyal eleştiriydi ve her şeyi de özetliyor gibi geldi bana. Zaten Kya da şöyle demişti: “Ben asla insanlardan nefret etmedim. Onlar benden nefret ettiler. Onlar bana güldüler. Onlar beni terk ettiler. Onlar beni taciz ettiler. Onlar bana saldırdılar. Evet, bu doğru; Onlar olmadan yaşamayı öğrendim. Sen olmadan. Anne olmadan! Ya da başka herhangi birileri!”
Hayatı boyunca aynı döngü: Herkes onu görünce uzaklaşıyor, yabani olduğu için suçlar gibi bakıyor, onun hakkında aralarında fısıldaşıyor. Kendilerini ondan daha başarılı, konuşkan, sevecen, cana yakın; kısaca kendilerini daha insan gördüler ama hiçbiri, Kya’yı insanca sevmeyi beceremedi. Oysaki Kya, o bataklıkta hayvanlardan başka dostu olmamasına rağmen, hayatı boyunca hiç kucaklanmamasına rağmen birine nasıl sevgi vereceğini biliyordu.
Gerçekten çok etkileyici bir hikaye okudum. Öyle içe dokunuyordu ki defalarca gözlerim dolsa da ağlayamadım bile, yalnızca boğazımda yumru bıraktı.
Ayrıca yazarın kalemi çok akıcı ve hikaye anlatımını da çok sevdim. Sonu da tüylerimi diken diken etti, bana bir süre boşluğu izletti.
Hoşça kal Bataklık Kızı, seni her hatırladığımda biraz buruk bir tebessüm edeceğim.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.