Bu kitabı, kitapçılarda sık sık en çok satanlar rafında karşıma çıktığı için aldım. Ancak okuduktan sonra pişmanlık hissettim. Kitap yer yer o kadar ileri gidiyor ki, bir kadının hiçbir tıbbi tedavi almadan yalnızca düşünce gücüyle meme kanserini yendiğinden söz ediyor. Düşüncelerle bir “rezonans alanı” oluşturmak gibi metaforlar yapılıyor.
Yine de kitaba bir şans vermek istedim ve anlatılanlara bir süreliğine ayak uydurmaya çalıştım. Olumlu düşünceler kurmak, hedeflerimin gerçekleştiği bir dünya hayal etmek gibi şeyler yaptım. Bu yönüyle beni daha pozitif hissettirdi. Ancak genel olarak kitap, bana göre, sınırlarını fazlasıyla zorluyor ve yer yer haddini aşıyor.
Sanırım artık 27 yaşında olmamın ve kendimi biraz daha olgun hissetmemin de etkisiyle “şunu yaparsan başarılı olursun, bu maddeleri uygularsan tamamlanırsın” gibi kişisel gelişim telkinlerini dinlemek bana sıkıcı geliyor. Yaş aldıkça, hayatı yönetmeye çalışmaktan çok ona eşlik etmeyi öğreniyor insan. Her şeyi düşünce gücüyle dönüştürme fikri yerine, işleyen düzene güvenmek daha gerçek geliyor. Ne insanlar başıboş ne de onların başına gelenler. Her şeyin tek bir sahibi var; her şey onun kontrolü altında. Bu da beni sahip olduğum bütün korkulardan ve kaygılardan kurtarıyor.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.