Uzun zaman sonra duygularımı alt üst eden bir kitap. Bana neler hissettirdiğini anlatmanın zor olacağını düşünüyorum umarım başarabilirim. Haruki Murakami, Hacime'nin hikayesiyle çok uzun ve derin bir yolculuğa çıkarıyor bizi. Okurken bir solukta akıyor ama hikayenin hissettirdiği bitmemişlik ve sonrasında duygularımızda yarattığı etki bir süre peşimizi bırakmıyor. Bu uzun yolculukta Hacime'yi tanıyoruz önce, kişiliğini yansıtan ilk izlenimlere sahip oluyoruz. Sonra Şimamoto giriyor Hacime'nin hikayesine. Aşk,derin bir bağ, sevgi.. Nasıl adlandırılması gerektiğine karar veremediğim bir duygu anlatılıyor Hacime ve Şimamoto'ya dair. O bağı hissedebiliyorsunuz. O hissin kıpırtıları, korkusu, heyecanı her şeyiyle sizin yanınınızda yaşanıyor gibi. İlk başta sıradan bir çocukluk aşkı gibi gelip geçiyor önce. Yollar ayrılıyor, yıllar geçiyor. Hacime bambaşka sokaklardan geçiyor; başka insanlar giriyor hayatına. Hep bir yerde, orda bir yerde Şamimoto duruyor ve yıllar sonra bu iki insan karşılaşıyor. Su bulanıklaşıyor, gri bulutlar sarıyor etrafı . Her şey biraz değişiyor.
Dışarıdan gayet güzel, yerli yerinde görünen bir hayatın içinde '' Başka bir hayat mümkün müydü?" sorusunu kurcalıyor Hacime. Sonra biz seçimlerimizi düşünüyoruz, ufak bir tercihin bile neleri değiştirebileceğini. Kaçtığımız sorularla yüzleştiriyor kitap bizi. Sakin ve dingin bir anlatıcının sesiyle belki de kendi hayatımızın başlangıcından bugününe bir yolda ilerliyoruz. Ve belki yine kaçacağımız cevaplanması zor sorularla başbaşa kalıyoruz.
İnsan her koşulda, bir şeyleri eksik mi hisseder?
Geçmişin yaşanmamış ihtimalleri hep bizimle midir?
Bugünü yaşamak ve anda mutlu olmak neden bize zor gelir de geçmiş anları düşünerek bugünü başka bir şekilde kafamızda şekillendirmeye çalışırız?
İyi düşünmeler ve okumalar....
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.