Okurken şunu fark ettim: Bu kitapta anlatılan kimlik, devletin verdiği değil; insanın ömrü boyunca acıyla, yanılgıyla ve arayışla kazandığı kimlik. Şair, gençlikteki savrulmalarını, boşluk duygusunu ve sonrasında yaşadığı manevi dönüşümü açıkça ortaya koyuyor. Kendini saklamıyor, yüceltmiyor; olduğu gibi gösteriyor.Beni en çok etkileyen şey, cesur bir yüzleşme olmasıydı. İnsan genelde geçmişini ya süsler ya da unutur. Burada ise geçmişle sert ama dürüst bir hesaplaşma var. Kitap bana şunu düşündürdü: Gerçek kimlik, yazılı olan değil; yaşanmış olandır.
Kafa Kâğıdı, bir hayat hikâyesinden çok, insanın kendine tuttuğu ağır ama gerekli bir sorgudur. Okurken bitmedi; kapattıktan sonra da zihnimde konuşmaya devam etti.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.