Beyin bir bütün değil, bir konsey.
İçimizde aynı anda konuşan, itiraz eden, çeken, frenleyen onlarca ses var.
Ve biz, o seslerden hangisi mikrofonu kaparsa, onu “benim fikrim” sanıyoruz.
Bu bana şunu düşündürdü:
Belki de hayat dediğimiz şey,
tek bir karakterin hikâyesi değil;
aynı bedende yaşayan birçok ihtimalin müzakeresi.
Kitap boyunca bilim var ama soğuk değil.
Veri var ama kibir yok.
Kesinlik yok, merak var.
Ve en kıymetlisi:
İnsan zihnini küçültmüyor.
Aksine, “kontrol sende değil” derken bile
insana şefkatli yaklaşıyor.
Bu kitabı bitirince daha zeki hissetmedim.
Ama daha yumuşak hissettim.
Kendime karşı, başkalarına karşı.
Çünkü artık şunu biliyorum:
Herkes kendi beyninin içine hapsolmuş bir misafir.
Ve kimse, sandığı kadar bilinçli değil.
Belki de bilgelik tam burada başlıyor:
Beynin ne kadar güçlü olduğunu değil,
ne kadar kolay kandırılabildiğini kabul ettiğimiz yerde.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.