Kitaba büyük bir hevesle başlamıştım. Sayfalar ilerledikçe her şeyin sorgulanması, sistemdeki tüm olguların, davranışların doğru/yanlış, iyi/kötü demeden kökünden eleştirilmesi yormaya başlamıştı.
Kitapta özellikle V. Bölümdeki yaşadığımız alanların tektipleşmesi, hangi odada ne yapılacağının belirtilmesine getirilen sorgulama ‘’yok artık’’ dedirtmeye başlamıştı..
Sonuçta ben de yorganın şekli ve işlevini eleştirel bir gözle inceleyerek yazıya dökebilirim ve bunu okuyanlar da olabilir ama ‘’ne gerek var ‘’ diyerek içimden geçirip kendi kendime düşünmüş olarak kalabilirim..
Yine de okumaya devam ettim..
Ama özellikle 11. Bölümde ölüm unutkanlığı ile beni yeniden yakaladı yazar. İşte dedim gerçekten güzel sorgulamalar.. özellikle kapitalist çarklarda yaşlılığın toplumun bir kenarına itilmesi, ölümün hep ‘’tü-kaka’’ olarak konuşulmaması gereken bir durum olması, iki gün öncesine kadar sürekli gördüğünüz birini artık görmemenin durumuna çabuk alıştığımız ve hiç ölmeyecekmiş gibi metalar dünyasında sıkışıp kalmamız.. bu kısımlar çok güzeldi. Yine 12. Bölümdeki sanatın tektipleştirilmesi, ortak beğeniler için endüstri malzemesi haline gelmesi de doğru tespitlerdi bence…
Kitap 11. Bölümden sonra güzel bakış açıları sundu bana. Yer yer Yuval Noah Harari’nin ‘’hayvanlardan tanrılara’’ tadı da aldım. Özellikle insanın kendini en kutsal varlık olarak görmesiyle başlayan ve etrafındaki ekosistemi ne kadar harap ettiğiyle ilgilenmeyip hayvanlara karşı acımasız yaklaşımı..
Bu platformda yapılan bir incelemede ‘yerden 1m yüksekteki soba üzerine yorumlamalar yapan Gündüz vassafın da olduğu bir ekipin olduğu hikaye’yi çok beğensem ve katılsam da kitap ilerleyen bölümlerle bana iyi ki okumuşum dedirtti. İşlevsel ya da değil her şeyin bu kadar incelenmesi yer yer sıkıcı olsa da bitirdiğimde genel olarak bende güzel bir tat bıraktı diyebilirim.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.