Elian Zaya Blaze
Benim için yalnızca okunan bir roman değil; durup durup altı çizilen, bazı sayfalarında nefes almayı unutturan, bazı cümlelerinde ise insanın kendisiyle göz göze gelmesine sebep olan bir kitap oldu. Kişisel gelişimle kurgunun bu kadar dengeli ve iç içe geçtiği eserleri bulmak zor; Elian bunu abartıya kaçmadan, öğretmeye çalışmadan ama düşündürerek yapmayı başarıyor.
Kitap, Nava’nın içsel yolculuğu üzerinden ilerliyor. Ancak Nava’nın yaşadıkları o kadar tanıdık ki, bir noktadan sonra onun yerine kendimizi koyuyoruz. Yalnızlık hissi, anlaşılmama duygusu, ait olamama, sevilmek için çabalamak, onay aramak… Nava’nın taşıdığı bu yükler, aslında pek çoğumuzun çocukluktan bugüne sırtında taşıdığı görünmez ağırlıklar.
Mira, Aura ve Unaya birer “yer” gibi görünse de aslında insanın içinden geçtiği hâller.
Mira, bastırılan duyguların evi. “Önemli değil” denilerek halının altına süpürülen acıların, dile gelmeyen korkuların biriktiği karanlık ama tanıdık bir alan. Okurken en çok can yakan yer burasıydı çünkü Mira, yüzleşmek istemediğimiz taraflarımızı temsil ediyor.
Aura, kusursuzluğun soğukluğu. Her şey düzenli, kontrollü, pürüzsüz… Ama ruh yok. Sevgi yok. Aidiyet yok. Sosyal medyada gördüğümüz “mükemmel hayat” algısının içinin ne kadar boş olabileceğini çok net gösteriyor.
Unaya ise hayatın kendisi. Kusurlu, zor, karmaşık ama gerçek. Acının da sevginin de olduğu, sorumluluk almanın kaçınılmaz olduğu bir bilinç hâli. Nava’nın gerçekten “ait” hissettiği yer de burası oluyor.
Kitabı benim için özel kılan şeylerden biri de Elian’ın satırları. Bölüm sonlarında gelen bu kısımlar, psikoterapi tadında. Çocukluk yaralarından yetişkin ilişkilerine, onay ihtiyacından sevgiyi yanlış yerde aramaya kadar pek çok noktaya sade ama derin dokunuşlar yapıyor. Özellikle uygulama bölümleri, kitabı pasif bir okuma deneyiminden çıkarıp aktif bir içsel farkındalığa dönüştürüyor. Okurla “sen” diye konuşmadan, yargılamadan ama net sorular sorarak…
“Söylenip yapılmayan şeylerle büyüdün.”
Bu cümle, kitabın ruhunu özetleyen en güçlü satırlardan biri benim için. Çünkü pek çok davranışımızın, ilişkilerdeki tutunma ya da kaçma hâlimizin kökeninde tam olarak bu eksiklik yatıyor.
Elian’ın temel sorusu çok net:
Kader mi bizi yönetir, yoksa seçimlerimiz mi kaderimizi şekillendirir?
Cevabı ise bağırmadan veriyor: İnsan kaçtıkça kaybolur, yüzleştikçe özgürleşir. Gerçek değişim başka bir hayata kaçmakta değil, bulunduğun yerde kalıp acıyı tanımakta başlar.
Kitap bittiğinde hissettiğim şey şuydu:
Bu bir “her şey düzelir” kitabı değil. Ama “her şeyle baş edebilirsin” diyen bir kitap. Yaşanan kırılmaları başarısızlık değil, tecrübe olarak görmeyi; mutluluğu dış koşullarda değil içsel duruşta aramayı hatırlatıyor.
Elian, özellikle kendini sıkışmış hisseden, hayatta bir şeylerin eksik olduğunu bilen ama adını koyamayan herkes için güçlü bir eşlikçi. Okuyup rafa kaldırmalık değil; zaman zaman açıp birkaç sayfasına dönmelik bir kitap.
Ve son sorusu hâlâ akılda kalıyor:
Kalan hayatını hangi seçimlerle inşa edeceksin?
Kitabı 
Semra önerisiyle okudum
#elian
#engelsizokurlaokuyoruz
Semra önerisiyle okudum
#elian
#engelsizokurlaokuyoruz
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.