Yurdunu Kaybeden Adam
Cengiz Dağcı’nın Yurdunu Kaybeden Adam romanı, Kırım Türklerinin sürgününü anlatmanın ötesine geçerek yurdunu kaybeden insanın zihinsel ve ruhsal çözülüşünü merkeze alan derin bir aidiyet sorgusuna dönüşür; Sadık Kemal Turan savaş ve işgalle yalnızca toprağından değil, dilinden, hatıralarından ve geleceğe dair güveninden koparılır, başka coğrafyalarda yaşamını sürdürse de “yurt” duygusu kaybolduğu için gerçek anlamda yaşayamaz; Dağcı yurdu bir coğrafya değil, hafıza, kimlik ve benlik bütünlüğü olarak ele alır ve sürgünü fiziksel bir yer değiştirmeden çok insanın kendi içinden kovulması şeklinde sunar; sade ama ağır diliyle roman umudu parlatmadan, acıyı dramatize etmeden yerinden edilmişliğin kalıcı izlerini gösterir; Sadık Kemal’in iç çatışmaları bireysel bir hikâye gibi görünse de kolektif bir hafızanın sesi hâline gelir ve roman, insan köklerinden koparıldığında ne kadar güçlü olursa olsun eksileceğini açıkça ortaya koyar; Dağcı’nın serinkanlı gerçekçiliği şunu kabul ettirir: kaybedilen yurt geri gelse bile, kaybın insanda açtığı gedik kapanmaz, çünkü yurt yalnızca dönülen bir yer değil, insanın kendini bütün hissettiği varoluş alanıdır ve bu nedenle Yurdunu Kaybeden Adam okuru teselli etmekten çok yüzleştirmeyi seçen, vicdanla yazılmış bir romandır.
Yurdunu Kaybeden Adam 
Cengiz Dağcı
Yurdunu Kaybeden Adam Cengiz Dağcı·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.