Doğadaki Çocuk
Bir kitabın bitmesine üzülür mü insannnnnn!!! Evet üzüldüm Çünkü bu kitap bazı sayfalarda beni çocukluğuma götürdü. Çamurdan yaptığımız evleri, taşlarla, ağaç dallarıyla kurduğumuz hayalî oyunları, kışın karda üşümemize rağmen oynadığımız oyunları hatırlattı. Bunlar çok güzel, çok keyifli fakat kitapta ki "doğa yoksunluğu sendromu" vurgusu içimi sızlatmadı değil. Çocuk- doğa arasındaki ilişkinin minimuma inmiş olmasına dikkat çekiyor Richard Louv. Bunda hepimizin payı var. Evlere, kapalı alanlara hapsettiğimiz çocuklar evlerinin dibindeki küçük doğal alanlardan dahi bir haberler. Çocuk ve doğa bağını yeniden canlandırmakta bizlere düşüyor. Aksi takdirde doğa bunun intikamını acı bir şekilde alacaktır. Bugün sokakta oynamasına, toza toprağa karışmasına, ağaca yaprağa dokunmasına izin vermediğimiz çocuklarımız büyüdüklerinde doğayı koruyabilecekler mi ? Hiç sanmıyorum! Bu doğa yoksunluğunun beraberinde çocuklarda birçok problemi getirdiğinden bahsediliyor kitapta. ( Obezite, dikkat bozukluğu, depresyon vb.) Kitapta çocuk- doğa bağının yeniden nasıl kurulacağından bahsediliyor. Bu bağı sağlıklı bir şekilde kurmak için birçok etkinlik yer alıyor. Çok eğlenceli ve doğal oyunlar yer alıyor. Evlerimizi oyuncak doldurmaktansa, çocuklarımıza en doğal oyuncağı DOĞA'yı armağan edelim. Onlar zaten ordan kendi oyunlarını inşâ edecekler. Kitap doğa - çocuk birliğinin yeniden kurulmasının en kolay yolunun bu olduğunu anlatıyor. Çünkü kitap "Her doğal olan sonsuz bir bilgi kaynağıdır ve dolayısıyla yeni keşifler için tükenmeyecek bir potansiyel içerir. " diyor. Kitapta yeryüzünün sağlığı ve çocukların sağlığı birbirine sıkı sıkıya bağlıdır vurgusu bolca yapılıyor. Doğa her anlamda besler diyor. Bu yüzden çocukluk doğadan elini eteğini çekmemeli. Doğayı korumak istiyorsak soyu tehlike altında olan bir canlıyı da korumalıyız: DOĞADAKİ ÇOCUK.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.