"Her aya bir klasik” diyerek senenin ilk ayında Suç ve Ceza’yı okudum. Bunu bir zorunluluk olarak görmekten öte, bir başkalaşma hedefiyle yaptım. İyi ki de yapmışım; keşke daha önce okusaymışım dediğim kitaplardan biri oldu.
Elbette Dostoyevski gibi bir yazarı inceleme haddini kendimde görmeyerek, yalnızca kalemine duyduğum hayranlığı dile getirmek isterim.
Yoksulluk–sefillik, bitlik–insanlık, din–vicdan, sıradan insan–üstün insan gibi çatışmalar ekseninde gidip gelen Raskolnikov’un hikâyesi; günümüzde de sürmekte olan pek çok toplumsal soruna sancılarla eşlik eden modern insanın tasviridir.
“Raskol” kelime anlamıyla da “bölünmüş kişi”dir. Cebindeki son parayı düşünmeden verebilecek, yanmayı göze alıp ateşten bir insan kurtarabilecek kadar vicdanlıyken; aynı zamanda cinayet planları kurabilen, parçalanmış bir kişilik…
Svidrigaylov, Raskolnikov’un karanlık yüzüdür. Cinayet sonrası nehre atlamayarak yaşamayı seçen Raskol’a karşılık, Svidrigaylov meydanın ortasında sessizce kendini vurur. Aslında öldürdüğü, Raskol’un karanlığıdır. Zaten itiraf da bu olaydan sonra gelir. Dostoyevski’nin Svidrigaylov’un düşüncelerine ayırdığı uzun tahliller, okuma sürecinin bir anında “Acaba asıl kahraman o mu?” sorusunu sordurur.
Sonya ise toplumca “kirli” diye nitelendirilmiş, yeşil şalıyla Raskol’un sürgünde dahi umut ışığı olan; sessiz ama inançlı yanıdır.
Kitapta çok sayıda karakter bulunur. Kendi isimlerinin yanı sıra lakaplarının da kullanılması başlarda kafa karıştırıcı olsa da ilerleyen sayfalarda zihninizde bir kavram haritası oluşur.
Roman, sürgünde kürek mahkûmu olan Raskol’un Sonya’nın ayaklarına kapanarak yeniden dirilmesiyle; zindanına döndüğünde Sonya’nın ona verdiği İncil’e ilk kez dokunmasıyla son bulur.
Dostoyevski, Sonya ile Raskol’un öyküsünün tamamlanacağını söyleyerek bizi bilinçli bir şekilde yüzüstü bırakır. Belki de bu hikâye, başka bir dünyada devam etmek zorundadır.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.