Tutunamayanlar benim için sadece bir roman değil, insanın içini sessizce kanatan bir aynaydı. Okurken sanki Oğuz Atay kelimelerle kalbime dokundu, içimde yıllardır biriken ama adını koyamadığım duyguları tek tek ortaya çıkardı. Turgut’un Selim’i arayışı, aslında hepimizin kaybettiklerimizi, yarım kalan yanlarımızı arayışı gibi… Her sayfada biraz daha kendime yaklaştım, biraz daha içime döndüm.
Selim’in yalnızlığı, hayata tutunamaması, anlaşılma isteği o kadar gerçekti ki bazen satırların arasında boğulacak gibi oldum. Çünkü bu kitap, “güçlü ol” diyen bir dünyada kırılgan kalmanın ne demek olduğunu çok iyi anlatıyor. İnsanların arasındayken bile ne kadar yalnız olabildiğimizi, suskunluğun bazen çığlıktan daha ağır geldiğini hissettirdi.
Oğuz Atay’ın dili hem yaralayıcı hem de iyileştirici. Mizahın içine gizlenmiş bir hüzün var; gülerken bile içimiz sızlıyor. Çünkü anlattığı şeyler çok tanıdık: anlaşılmamak, sevilmek istemek, hayata yabancı hissetmek… Tutunamayanlar, “Ben de böyle hissediyorum” diyebilen herkesin kitabı.
Bu romanı bitirdiğimde içimde bir boşluk kaldı ama aynı zamanda bir yakınlık hissi de vardı. Sanki biri çıkıp “yalnız değilsin” demiş gibiydi. Tutunamayanlar, tutunamayanların sessiz çığlığı… Ve belki de en çok, kalbi biraz yorgun olanlara iyi gelen bir kitap.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.