Sana dokunmadım belki
ama bazı bakışlar
bir teni değil,
bir kaderi seçer.
Konuşmadım çoğu zaman,
çünkü bazı cümleler
söylendiğinde değil
susulduğunda akılda kalır.
Yanımdayken dünya
olması gerekenden daha sakindi,
gittiğinde anladım
sessizlik de bir alışkanlıkmış.
Sen susarsın, ben duyarım
Aşk dediğin kimden utanır?
Bu heves değildi,
Adını duymadan da
Sana içimde yer açmaktı.
Sen,
benim sessizliğimde
kendini bu kadar net bulduysan
bu tesadüf değildi.
Sen susarsın, ben duyarım
Aşk dediğin kimden utanır?
Ve bil…
Ben seni etkilemeye çalışmadım.
Sen beni fark ettiğin anda
zaten çok geçti.
Zaman bizi yan yana getirmese bile
aynı yerden yaraladı.
Belki bu yüzden
hiç dokunmadan da
bu kadar yakın olabildik.
Seni sevmek
yüksek sesle söylenen bir cümle değildi,
daha çok
içimde hep açık kalan bir kapıydı.
Sen susarsın, ben duyarım…
Aşk dediğin kimden utanır?