Bazı vedalar sessizdir; gürültüsü yıllar sonra başlar…
Zefiru, klasik bir roman anlatısından çok; duyguların, anıların ve içsel sarsıntıların edebi bir dile dönüştüğü derin bir metin. Okuru rahatlatmayı değil, düşünmeye ve hissetmeye zorlayan bir yapısı var. Sayfalar ilerledikçe olaylardan çok duygular konuşuyor, cümleler bağırmıyor ama içte yankılanıyor.
Orhan ve Firuze’nin hikâyesi; bir aşkın bitişinden ziyade, bir insanın başka bir insanın içinde yaşamaya devam etmesini anlatıyor. Bu kitapta ayrılık gitmekle olmuyor; asıl acı, kalanların kalbinde büyüyor. Vedalar konuşarak değil, bakışlarla, sessizliklerle ve söylenemeyen cümlelerle yaşanıyor.
Son sayfalarda Firuze’nin Orhan’a bıraktığı satırlar, bir mektup değil; kalpte açılan bir yara gibi. Ölüm, sadece bir son değil; sevmenin başka bir biçimine dönüşüyor. “Gitmek her zaman yokluk değildir” düşüncesi, kitabın ruhunu özetlerken; eksilmenin bazen başka bir yerde çoğalmak olduğunu hissettiriyor.
Zefiru, birini kaybedip hâlâ onunla yaşayanların, sevdiğini toprağa değil kalbine gömenlerin kitabı.
Ağır, kırılgan, sessiz ama çok gerçek…
Bir solukta değil, kalbin dayanabildiği kadar okunuyor.
Zefiru, olaydan çok duygu okutan bir kitap.
Hızlı akmıyor ama durduğu yerde insanın içini acıtıyor.
Mutlu son arayanlara göre değil;
sessiz vedaları, yarım kalmış cümleleri ve kalpte taşınan aşkları sevenler için.
Bitirdiğinde “oh” demiyorsun,
bir süre susuyorsun…
Ve işte tam da bu yüzden etkisi geçmiyor.dönüştüğü derin bir metin. Okuru rahatlatmayı değil, düşünmeye ve hissetmeye zorlayan bir yapısı var. Sayfalar ilerledikçe olaylardan çok duygular konuşuyor, cümleler bağırmıyor ama içte yankılanıyor.
Orhan ve Firuze’nin hikâyesi; bir aşkın bitişinden ziyade, bir insanın başka bir insanın içinde yaşamaya devam etmesini anlatıyor. Bu kitapta ayrılık gitmekle olmuyor; asıl acı, kalanların kalbinde büyüyor. Vedalar konuşarak değil, bakışlarla, sessizliklerle ve söylenemeyen cümlelerle yaşanıyor.
Son sayfalarda Firuze’nin Orhan’a bıraktığı satırlar, bir mektup değil; kalpte açılan bir yara gibi. Ölüm, sadece bir son değil; sevmenin başka bir biçimine dönüşüyor. “Gitmek her zaman yokluk değildir” düşüncesi, kitabın ruhunu özetlerken; eksilmenin bazen başka bir yerde çoğalmak olduğunu hissettiriyor.
Zefiru, birini kaybedip hâlâ onunla yaşayanların, sevdiğini toprağa değil kalbine gömenlerin kitabı.
Ağır, kırılgan, sessiz ama çok gerçek…
Bir solukta değil, kalbin dayanabildiği kadar okunuyor.
Zefiru, olaydan çok duygu okutan bir kitap.
Hızlı akmıyor ama durduğu yerde insanın içini acıtıyor.
Mutlu son arayanlara göre değil;
sessiz vedaları, yarım kalmış cümleleri ve kalpte taşınan aşkları sevenler için.
Bitirdiğinde “oh” demiyorsun,
bir süre susuyorsun…
Ve işte tam da bu yüzden etkisi geçmiyor.
··
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.