Seçimler, Kaybedişler ve Kalanlar Üzerine
Rüzgârın adını bildiği bir adamdı Heathcliff.
Sözcüklerle değil, sessizlikle büyümüş; sevgiyi duymadan, yokluğuyla tanımıştı.
Onu kötü sananlar vardı—oysa o, yalnızca fazlasıyla yaralıydı.
İnsanlar onun sertliğini gördü ama kimse yarasına dokunmadı.
Catherine…
O, Heathcliff’in dünyaya tutunma biçimiydi.
Bir kadın değil, bir mevsimdi; geldiğinde içini ısıtan, gittiğinde her şeyi kurutan.
Catherine varken Heathcliff bir ihtimaldi; dönüşebilecek, yumuşayabilecek, durabilecek bir ihtimal.
O, Heathcliff’in ilacıydı—gecikmiş, yarım kalmış, yanlış dozda verilmiş bir ilaç.
Catherine’i sevdi ama bu sevgi hiçbir şeye benzemezdi.
Sahip olmak değildi istediği; ait olmaktı.
Aynı tepeleri uğultularında savrulmak, aynı yalnızlıkta kök salmak…
Catherine onun ruhunu tanıyordu; ama dünyayı seçti.
Ve Heathcliff ilk kez anladı:
İnsan bazen sevildiği hâlde terk edilebilir.
İntikam sonradan öğrendiği bir dildi.
Acısını anlatacak başka kelimesi kalmadığında konuştu onunla.
Hor görülmenin, aşağılanmanın, “sen buraya ait değilsin” bakışlarının birikmiş cümleleriydi yaptığı her kötülük.
O, şımarık mutluluklara inanmadı; zahmetsiz kahkahalara güvenmedi.
Çünkü acı çekmeden yaşayanların adil olamayacağını çok erken öğrendi.
Catherine öldüğünde dünya durmadı ama Heathcliff’in içi çöktü.
Aşk ölmedi; şekil değiştirdi.
Özleme, öfkeye, gece yarısı konuşulan hayaletlere dönüştü.
Catherine artık bir beden değil, bir yankıydı.
Ve Heathcliff her adımda o yankının içinde yürüdü.
Eğer Catherine onu seçseydi…
Yalnızca sevseydi değil, arkasında dursaydı…
Belki rüzgâr dinebilir, belki öfke susar, belki intikam hiç öğrenilmezdi.
Çünkü Heathcliff kötülükten beslenmedi; iyileşememekten beslendi.
Bazı insanlar karanlık değildir.
Sadece ışık onlara hiç adil dağılmamıştır.
Ve bazı aşklar mutlu sonla bitmez
Çünkü onlar sadece bir aşk değil, insanın kendini tanıdığı yerdir; kaybederek anladığı, yaşarken tüketemediği bir sonsuzluktur.
·
1 +1'leme
·29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.