Şiddetin gündelik hayata sızdığı, evin güvenli bir yer olmaktan çıktığı coğrafyalarda hayat ahlak ya da cesaret üzerinden değil, coğu zaman eksilerek ayakta kalma biçimleri üzerinden kurulur. Yokluğu Yeğdir, Bask coğrafyasındaki politik çatışmayı şiddetin ve yokluğun aynı anda hüküm sürdüğü bir ailenin içinden okuyan bir romandır.
Burada şiddet yalnızca fiziksel değildir; tüm susuşlarda, geri çekilmelerde ve yok sayılmalarda da kendini gösterir. Yokluksa sadece bir kayıp olmayıp bazen hayatta kalmanın tek mümkün yolu haline gelir.
Anlatının başlangıcında parçalanmış bir ailenin gölgesinde büyüyen bir kız çocuğunun hikayesi, Madrid’in mesafeli gündeliğine açılır; ancak hikaye asıl ağırlığını, belleğin geri çağrıldığı Bask bölgesine dönüldüğünde kazanır.
Bask bölgesinin siyasal atmosferi, ETA ve devlet şiddetinin gündelik hayata sızma biçimleri, şiddetin önce bireysel sonra toplumsal düzeyde yarattığı tahribat, tarihsel bir fon eşliğinde anlatılır.
Anlatıcı Amaia dört kardeşiyle birlikte, baba şiddetiyle şekillenmiş bir evin içinde, varlığı giderek silikleşen gölge bir annenin etrafında hayata tutunmaya çalışır; çocukluk burada korunaksızdır, ev güvenli bir alan değil şiddetin ilk durağıdır. Yıllar geçtikçe kardeşlerin yolları ayrılır. Kimi uyuşturucunun, kimi politik tercihlerinin kurbanı olur; ama değişmeyen tek şey, babanın yokluğunda bile devam eden şiddetin aileyi biçimlendirmeyi sürdürmesidir.
Bu yüzden romanın asıl kahramanı Amaia değildir. Yokluğu Yeğdir’de yeğlenen şey bir insanın, bir ülkenin ya da tek bir hatıranın yokluğu da değildir; asıl tercih edilen görünür olmanın, taraf olmanın ve bağ kurmanın yokluğudur. Romanın gerçek kahramanı tam da bu nedenle yokluğun ta kendisidir.
Ama roman burada bitmez. Amaia’nın otuzlu yaşlarında doğduğu yere, çocukluğun geçtiği eve dönüşüyle ikinci bölüm başlar; ancak bu dönüş bir hesaplaşmadan çok bir kabulleniştir artık. Yokluğu Yeğdir, finalde de okurunu rahat bırakmaz ve sorar:
Kimin yokluğu, varlığından yeğdir?
·
122 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.