Bir Hayal Kırıklığı Atlası: Büyük UmutlarEdebiyat
İngiliz edebiyatına olan önyargımdan dolayı Büyük Umutlar adlı eser kitaplığımda sessiz sedasız okunmayı bekliyordu uzun zamandır...Nihayet cesaretimi topladım ve tüm önyargıma rağmen kitaplığımın rafından elime alarak okumaya başladım.
Charles Dickens’ın ustalık eseri Büyük Umutlar özellikle Hasan Âli Yücel Klasikler Dizisi’ndeki özenli çevirisiyle okunduğunda, insanın ruhuna çok derin çentikler atan bir yapıta dönüşüyor.
Charles Dickens, Büyük Umutlar'da bize sadece bir sınıf atlama hikayesi anlatmaz; o, aslında hayallerimizin bizi nasıl inşa ettiğini ve bazen de nasıl yerle bir ettiğini fısıldar. Pip’in bataklıklardan Londra’nın şatafatlı ama soğuk sokaklarına uzanan yolculuğu, her birimizin içindeki daha fazlası olma arzusunun bir aynasıdır.
Kitabın başında Pip'in kendi çocukluğu ve çevresi hakkındaki o sarsıcı farkındalığı, aslında hepimizin büyüme sancısını özetler:
Sıradan ve kaba olduğumu bildiğim için çok mutsuzdum.
Pip, Estella’nın gözlerindeki o küçümseyici bakışı gördüğü an, kendi hayatının sadeliğinden utanmaya başlar. Oysa o kabalık, aslında dürüstlüğün ve sevginin kalesi olan demirci Joe Gargery’nin dünyasıdır. Dickens burada bize şunu sorar: Başkalarının bizi görme biçimi, kendimize verdiğimiz değeri neden bu kadar kolay tayin eder?
Satis House’un tozlu ve örümcek ağlarıyla kaplı odalarında yaşayan Miss Havisham, edebiyat tarihinin en trajik karakterlerinden biridir. Onun Estella’ya verdiği o korkunç ama tutkulu öğüt, sevginin nasıl bir silaha dönüşebileceğini gösterir:
Onu sev, onu sev, onu sev! Eğer o sana karşı nazikse, onu sev. Eğer seni yaralıyorsa, onu sev. Eğer kalbini parça parça ediyorsa -ki yaşlandıkça kalp daha da sertleşir- yine de onu sev!
Bu alıntı, kitabın duygusal merkezini oluşturur. Havisham için sevgi, bir teslimiyet değil, bir intikam biçimidir. Pip ise bu yıkıcı sevginin gölgesinde, ulaşılamaz olanın cazibesine kapılır.
Kitabın sonuna doğru Pip ve okuyucu, gerçek asalet ve zenginliğin banka hesaplarında değil, sadakatte ve affetmekte olduğunu anlar. Magwitch’in fedakarlığı ve Joe’nun sarsılmaz dostluğu, Londra’nın sahte nezaketinden çok daha değerlidir.
Dickens, finalde bizi şu hüzünlü ama umut dolu gerçekle baş başa bırakır: Geçmişin sisleri dağıldığında, geriye kalan tek şey hatalarımızdan süzülen olgunluktur.
Bu baskının çeviri kalitesi, Victoria dönemi İngiltere'sinin o puslu havasını ve Dickens’ın ironik dilini Türkçede en saf haliyle hissetmenizi sağlar.
Keyifle okunsun...
·
363 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.