Mitch’in üniversitede çok sevdiği ama daha sonra hiç aramadığı öğretmeni artık yaşamının sonuna yaklaşmışken, yolları yeniden kesişir ve Mitch ile Mori’nin son derslerine tanıklık ederiz.
ALS hastalığına yakalanan Mori, gözde öğrencilerinden biriyle hayatının son dersini vermeye karar verir. Ölümüne kadar her salı (tıpkı üniversitedeki gibi) öğrencisiyle yaşam ve ölüm, evlilik, aile, toplum, kültür, yaşlılık gibi konular üzerine sohbet ederler. Bu kitap da bu ikilinin son tezidir. Hayatının sonuna yaklaşan bu bilge adamın görüşlerini okurken bir yandan da yaklaşan ölümün ruhunu nasıl etkilediğini görürüz.
Biyografik bir kişisel gelişim kitabı diyebilirim sanırım bu kitap için. Sadece hayata dair aforizmalarını okusaydım çok yavan kalırdı ama ikilinin arasındaki bağı görmek, yaşlı adamın yaşamın sonuna yaklaşımını, adım adım ilerleyişini görmek kitabı sıradan kişisel gelişim kitaplarından farklı bir noktaya taşıdı. Düşüncelerinin yanında duygularına da yer verilmesi, beklemediğim bir şekilde bağ kurmamı sağlamış ki sonlara doğru bazı yerlerde gözlerim doldu.
Aklımda en çok kalan, en düşündüren konu da kişinin toplumun dayattığı kültüre rağmen var olabilmek için “kendi kültürünü” yaratması gerektiği oldu.
“Niçin bana gelip duruyorsun bilmiyorum. Ama sana şunu söylemek istiyorum. Eğer bir oğula daha sahip olma şansım olsaydı onun sen olmanı isterdim. … Mezarımın yerini seçtim. Ziyarete gelecek misin? Sadece gel ve konuş. Bir salı günü olsun. Hep salıları gelirsin zaten. Biz salı insanlarıyız.”
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.