Oğuz Atay’ın o ince ince işleyen mizahı ve trajedisi burada tam kalbime oturdu. Kitabı okurken sürekli şöyle bir hisle gidip geldim: ‘Biz insanlar gerçekten kendi gerçekliğimize bakmamak için ne kadar oyun kuruyoruz.’ Karakterlerin kendilerini kandırma biçimleri hem komik hem acı geldi bana. Sanki herkes kendi sahnesini hazırlamış, hayatta kalmak için rol yapıyor ama bir noktadan sonra roller üzerlerine yapışmış. Okurken bir an durup kendime baktım: ‘Ben de böyle yapıyor muyum?’ diye. Atay’ın dili her zamanki gibi tok, ama aynı zamanda o kırılganlığı da taşıyor. Bence bu kitap, insanların içindeki o büyük boşluğu oyunlarla kapatma çabası üzerine çok ince bir gözlem. Bitince insan hafif bir iç sızıyla baş başa kalıyor 
Oyunlarla Yaşayanlar
Oyunlarla Yaşayanlar
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.