4 3 2 1
Okur olarak beni en çok etkileyen şey, romanın “hikâye anlatma hırsı.” Auster acele etmiyor; çocukluk, gençlik, aşklar, hayal kırıklıkları sabırla örülüyor. Bazen yorucu, hatta fazlasıyla ayrıntılı geliyor ama dönüp baktığınızda bu fazlalıklar karakterin ruhuna dönüşüyor. Ferguson’ların her biri başka bir benlik gibi değil, aynı ruhun farklı koşullarda aldığı biçimler gibi hissettiriyor.
4 3 2 1 kolay bir roman değil. Hız arayanı zorlar, sabırsızı eleyebilir. Bu kitap bana bir hikâye anlatmadı, ihtimallerimi hatırlattı.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.