Émile Zola’nın "Yaşama Sevinci" kitabı, aslında isminin tam tersi bir ağırlığa sahip; adeta insanın yüzüne çarpan sert bir rüzgar gibi. Zola bu romanı kaleme alırken annesini kaybetmiş olmanın verdiği o derin kederle ve ölüm korkusuyla boğuşuyordu. Bu kişisel yas süreci, kitabın her satırına sinmiş durumda. Başlıktaki o "sevinç" vaadi, okuyucu için aslında trajik bir ironiye dönüşüyor.
Romanın merkezindeki Pauline, etrafındaki onca bencilliğe ve nankörlüğe rağmen içindeki o sarsılmaz şefkati korumaya çalışıyor. Ancak bu durum, iyiliğin bir zaferi değil, daha çok o saf iyiliğin çevresindeki asalak ruhlar tarafından nasıl sömürüldüğünün hikayesi. Pauline’in o naif bir şaşkınlıkla sorduğu "Neden birbirlerine acımıyorlardı?" sorusu, aslında insan doğasının en karanlık yanına tutulmuş bir fener gibi. En yakınındakine bile yer açamayan, ona uyum sağlamaktan aciz insanın o çiğ hali, Zola'nın natüralist kalemiyle hiçbir filtre olmadan önümüze seriliyor.
Kitabın sonu ise tam anlamıyla bir İran sineması finali gibi hissettiriyor. Büyük, görkemli ve mutlu bir çözüm yok; onun yerine hayatın tüm o ağır yüküyle devam ettiği, ucu açık, melankolik ve insanın boğazında o meşhur yumruyu bırakan bir durgunluk var. Tıpkı bir film karesinin yavaşça kararması gibi, her şey bitiyor ama hiçbir şey çözülmüyor; yaşamın o çiğ gerçekliği, tüm hüzne rağmen akmaya devam ediyor. Bu eser, sevginin bazen bir kurtuluş değil, bile isteye seçilen bir kurban ediliş süreci olduğunu gösteren sarsıcı bir insanlık panoraması.
Sahi, neden birbirimize acımıyoruz?
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.