Bir Ruhun Sessiz Çığlığı1000Kitap
Yusuf Atılgan’ın bu romanı, dış dünyadan çok iç dünyada geçen bir hikâyedir. O yüzden temalar da karakterler de yüksek sesle konuşmaz; fısıldar, bekler, susar. Romanın ana ekseni yalnızlıktır. Ama bu, “kimsem yok” yalnızlığı değil; insanlarla çevrili olup onlara temas edememe hâlidir.
Otel doludur belki, ama ruhlar boştur.
Yalnızlık burada bir durum değil, bir kimliktir.
Karakterler topluma aitmiş gibi görünür ama içten içe kopuktur. Toplumsal normlar, kurallar, “normal” sayılan davranışlar…Hepsi birer kostüm gibidir; giyilir ama ait değildir.Roman bize şunu söyler:
“İnsan, en çok kendine yabancı olduğunda kaybolur.”
Cinsellik romanda doğal bir bağlanma alanı değil,
bastırılmış, kontrolsüz ve suçluluk yüklü bir dürtü olarak çıkar karşımıza.
Bu bastırma, karakterin içsel çatlağını derinleştirir.
Arzu vardır ama yönsüzdür; sevgi yoktur, yalnızca gerilim vardır.
Zebercet’in en temel sorunu duygusal bağ kuramamasıdır. İnsanlarla konuşur ama temas etmez. Görür ama dokunamaz. İster ama isteğini dillendiremez. Bu durum, çocukluktan gelen bir sevgi eksikliğinin izlerini taşır.
Sevilmeyi öğrenememiş biri, sevmeyi de öğrenemez.
Bu yüzden Zebercet’in duyguları ya donuktur ya da kontrolsüz patlar.
Kısacası; Zebercet, sevgisizliğin bir insanı nereye kadar sürükleyebileceğinin romanıdır.
·
959 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
