Alice Feeney' nin merakla başladığım bu kitabı, klasik bir gerilim sunmasa da hafif bir merakla kendisini okuttu. "Hepimizin sırları var" cümlesiyle örülü bir hikayede, karakterlerden çok daha büyük sırlar bekledim.
Kitapta sıkça izlenen video kasetlerinden de daha vurucu sahneler bekliyordum. Görüntüler, hikâyede derin etkiler yaratmak yerine yüzeyde kaldı ve güçlü bir açılım getirmedi. Bu da merakla beklediğim her yeni kasette biraz daha hayal kırıklığı yaşamama neden oldu.
Fikir güzel, kurgu ilginç ama son kısımlar karakter gerçekliği açısından tatmin etmedi. Gerilim türü olarak değil de hafif gizemli bir aile dramı gibi hissettirdi.
SPOILER
Torununun ölümünü daha önceden öğrenen yaşlı ninenin, oğlunu, gelinini, diğer torunlarını ve komşunun oğlunu öldürmesi bana oldukça zorlama geldi. Üstelik bunu yaparken 15 yaşındaki bir çocuktan yardım alması da mantık sınırlarını zorladı. Başta sevgi dolu bir büyükanne olarak tanıtılan bir karakterin, ailesini acımasızca katletmesi, derin bir psikolojik altyapıyla desteklenmediği için inandırıcılıktan uzaktı. Böyle bir karakter dönüşümünün altı daha dolu olmalıydı. Kitapta böyle bir derinlik verilmediği için finali hem mantıksız hem de duygusal olarak zayıf kıldı.
Bir de Daisy’nin aslında bir hayalet olduğunu çok erken fark ettim. Diyalog eksikliği, “söyledim ama duymadılar” gibi cümleler bu durumu ele veriyordu. Bu yüzden kitabın sonunda Daisy’nin ölü olduğu gerçeği beklenen etkiyi yaratmadı, şaşırtmadı, hatta çoktan sindirilmiş bir bilgi gibiydi benim için.
Ayrıca kitabın sonunda, ninenin torununu cinayetlere ikna ettiği bölümler bana oldukça zorlama geldi. Annesini, babasını ve tüm ailesini öldürmeye karar verme süreci neredeyse hiç işlenmemişti. Sadece “Ninem yardım istedi, ben de ettim” gibi yüzeysel bir açıklamayla geçiştirilmişti. Bu kadar ağır bir eylemin bu kadar kolayca kabul edilmesi inandırıcılıktan uzaktı ve finalin duygusal gücünü iyice zayıflattı.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.