Kitabı bitirdiğimde ilk düşündüğüm şey şu oldu. Yokluğu ile sınandığın her kimse, varlığıyla yokluğunu yaşatıyorsa umut hayatta tutunduğun dalın oluyor, hayat boyu bitmeyen bir umut.. O kişi ya da kişiler belki bir gün senin gösterdiğin, hissettiğin değerin binde birini sana gösterir umuduyla..
Bu kişi/kişiler hayattan göçüp gitmişse de ortak duygu yine umut... onunla yaşayamadığın anılar seni acıtsa da geçmişte yaşadığın anılar, sana bıraktığı belki bir eşyası, belki bir cümlesi, seni hayata bağlayan umut oluyor. Başkasının acısı, senin acının yanında bir şükür sebebi olmalı mı belki tartışılır ama insan yaşadığı duygulara ortak duygularla karşılaşınca yalnızlığı törpüleniyor.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.