160 sayfa ve üç bölümden (vejetaryen, moğol lekesi, alev ağacı) oluşan kısa, akıcı bir kitap. Kitabın adı vejetaryen olsa da kitap bize vejetaryenliği anlatmıyor. Bir toplumda “ayrık” olmayı ve diğerlerinin bu duruma bakış açısını anlatıyor. Yonğhe isimle evli genç bir kadın gördüğü bir rüya sonucu vejetaryen olmaya karar veriyor ve bu kararının nedeni değil ama sonuçları eşinin, eniştesinin ve ablasının gözlerinden her bölüm bize ayrı ayrı anlatılıyor.
Açıkça yazmak gerekirse kitabın özellikle ikinci bölümü çok rahatsız edici ögeler barındırıyor. İlk bölümdeki ataerkil bakış açıları rahatsız ediciydi zaten ama ikinci kısımda cinsellik çok baskın bir hal alıyor ve bu durum takıntıdan doğan arzu ya da arzunun takıntıya dönüşmesi şeklinde işleniyor. Ama aynı zamanda bir o kadar da renkli bir bölüm diyebilirim. Son bölümde ise hikaye vites düşürüyor, sakinleşiyor. Geçmiş ve gelecekteki eksik kısımlar dolduruluyor, hüzün ve pişmanlıklar gün yüzüne çıkıyor.
Herkesin kendince bir nedeni, haklı sebebi var Yonğhe’in “ayrık” davranışına karşı ama Yonğhe’nin neden böyle davrandığı, neden her şeyden, hayattan, varoluşundan vazgeçtiği; onun düşünceleri, kendi tepkileri yok. Bunlar bize anlatılmıyor. Sonlara doğru ablası biraz anlıyor gibi ama geç kalıyor.
Bu kitabı sevdim mi, evet; önerir miyim, bilmiyorum. İnsanı sarsan kitaplardan. Han Kang iyi bir yazar, her bölüm farklı bir kalemden çıkmış ya da bambaşka zamanların öykülerinin bir araya getirilmesi gibi. Çevirisi de bence gayet güzeldi sadece bazı kişiler Korece isimlerin okunuş şekliyle yazıldığından şikayetçi olmuş.
Son söz olarak edebiyat bazen de insanı rahatsız etmeli diyorum.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.