Bir Açıklamasızlık Deneyimi
Evet bugün bir uzun öykü okudum: Katip Bartleby.
Başlangıçta tuhaf bir karakter olarak başladı ve bir yerde karakterindeki farklılığın nedenlerini öğreneceğim düşüncesiyle ilerleyerek sonuna geldim ve biliyorsunuz ki böyle bir şey olmadı. Öykü boyunca ne psikolojik bir arka plan ne de açık bir toplumsal gerekçe ile karşılaştım.
Bartleby, "yapmamayı tercih ederim" derken aslında bilindik bir reddediş sunmuyordu bana. Aynı zamanda başka bir önerisi de yoktu. Bartleby ne bir direnişçi ne de bir uyumsuzdu. Sadece vazgeçmişti.
Öykü boyunca bu suskunluk rahatsız edici ama bir o kadar da merak uyandırıcı ilerledi. Yazarın da bu konuyu bu bilinçle işlediğini düşünüyorum.
Öykünün sonuna geldiğimde "ölü mektupları" ayrıntısına geldim ve duygusal yanım eşlik etmeye başladı. Bir şeyleri ilişkilendirmeye başladım fakat yine de yeterli değildi. Düşündüm ki; tıpkı Bartleby, mektuplar gibi dolaşıyor ama varış noktası yok.
Sonuç olarak ne hissettim dersek. Pasif direnişçi bir karakter okudum öykü boyunca. Direniyor ama bir karşılığı yok, pasif. Kaçmaz, çünkü kabul etmiş olur. İsyanı yok, çünkü o zaman ciddiye almış olur. Ortada kalır ama hiç bir yönden katılmamayı tercih eder.
Bir ana fikir düşünmek gerekirse; Belki de her davranışın bir nedeni olmak zorunda değildir. Öyleyse öyledir.
Sorgulatan, merak uyandıran, şaşırtan bir pasif direniş öyküsüydü. Ve öyküde açık bırakılan her bir konu, okuduktan sonrasında keyifli bir beyin fırtınası yapmak için sanki. "Okumamayı tercih edebilirsiniz". Ama bence bir bakın.
Kitapla kalın.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.