Anılarımızı ararken gerceğini bulamayız.
Şimdi düşünüyorum da o gün niye 95. Doğu Sokağına, Elia’nın evine gitmedim, niye gidip zili çalmadım, anlayamıyorum. Belki zili de duymayacağını ve kapıyı açamayacağını düşündüğüm için. Akşamüstü İstanbul uçağında aklımda hep bu konu vardı ama sonra hayatın normal akışı içinde unuttum.
Ta ki bir gün Frances, New York’tan telefonla arayana kadar: Titreyen sesi, “Elia öldü!” diyordu, “Yakın dostlarına haber veriyorum. Huzur içinde öldü!”
Onun anısı için İstanbul Boğazına beyaz bir gül attım.
Sonrasında hepimiz birgün sadece anılarımızı ararken yaşadığımız pişmanlıklar ile göçüp gideceğiz.
Bu kısa ama insanın maneviyatını doğrudan etkileyen yaşam öyküsü kitabını
okumanızı tavsiye ederim.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.