Çürümenin Sessiz İronisi
Bi kitabın daha sonuna geldik ve şunu söyleyebilirim: bu kitap insanı karartmıyor, insanın zaten karanlık olan yerlerini açıyor. Cio mutlu etmeye çalışmıyor, umut vermiyor, teselli dağıtmıyor. Sanki karşına oturmuş, uykusuz bir gecede “gel, içindekileri saklama” diyor.
Cioran’ın karanlığı bağıran bir isyan değil. Daha çok yorulmuş bir zihin hâli. Hayattan, insandan, kendinden bıkmış ama hâlâ düşünen birinin sesi. En çok da kendine acımasız. İnancı, umudu, anlamı didikliyor çünkü ona göre insan en çok yalanlarla ayakta duruyor.
Aslında o Allah’ı basitçe inkâr eden biri değil. Daha çok, kavga eden, O’na kızan, O’nu sorgulayan biri. İnançsızlıktan çok, kırgınlık var. yok saymıyor; tam tersine, sürekli O’nunla uğraşıyor. Belki de bu yüzden yazdıkları bu kadar acıtıyor.
kitabı bitirdikten sonra aklımdan çıkmayan tek şey şu oldu: Cioran’ın sonunda hafızasını kaybederek ölmesi. Bunca düşünceyle, bunca sorguyla yaşayan bir zihnin, en sonunda her şeyi unutması… Sanki hayat ona son bir ironi yapmış. Anlamı bu kadar didikleyen birinin, hiçbir şeyi hatırlamadan gitmesi. Belki de bu, onun en sessiz cümlesiydi; söylenmemiş ama her şeyden daha ağır.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.