Kesinlikle klasik bir roman gibi okunmuyor;daha çok kırık dökük hatıralardan ,şiirsel cümlelerden ve sessizliklerden oluşan bir iç monolog gibi ilerliyor.Dili son derece zarif ama bir o kadar da acımasız ve dürüst.Bazen bıçaklanıyorsunuz ve bıçak girdiği yerde ağır ağır çevriliyor gibi .Bazı sayfalarda durup nefes almak gerekiyor içinizin sıkıntısından.
Yazarın annesine yazmış olduğu bu mektubun annesi tarafından artık asla okunamayacak olması başlı başına sarsıcı.
Göçmenlik ,savaşın mirası ,yoksulluk,eşcinsellik ve aile içi şiddet gibi ağır temalar;yazarın şiirsel anlatımı sayesinde çok derin bir hüzünle aktarılıyor.Dramatik değil de sahici gibi daha çok ..
Herkese hitap eden ,akıcı bir roman bekleyenler için zorlayıcı olabilir.Çünkü olaydan çok duyguya,açıklamadan çok sezgiye yaslanıyor.Kimi şiddet sahneleri ve eşcinsel deneyimler bazıları için rahatsız edici olabilir.Zorlayıcı çünkü ,olaydan çok duyguya ,açıklamadan çok sezgiye dayanıyor.
Ancak sabırla okunduğunda,insanın kendi kırılganlıklarına o bahsettiğim bıçağın ucuyla dokunuyor resmen.
Kitap bittiğinde “sevdiklerimizi gerçekten anlayabiliyor muyuz?” Sorusu aklımdan çıkmadı.
Bu roman sadece güzel olduğu için değil,yaralayıcı derecede gerçek olduğu için etkileyici .
Aşırı beğendim .
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.