Kışın ortasında açan umudun adı nergis
Ayazı delip gelen ince bir inat gibi
Toprak donmuş sararırken
Bir çiçek var ki hala baharı hatırlar
Soğuğa rağmen boynunu eğmez
Sessizce öğretir beklemeyi
Çünkü bazı çiçekler en çok kar varken inanır güneşe
Ve bir hilal gibi doğar aldırış etmeden geceye
Yer yüzünü beyaz bir örtü kaplarken
Masmavi denizlere selam söyler gibi açar nergis çiçeğim