"Neden hiç mutlu değilsin Zeze?"
"Neden mutlu olmalıyım?"
“Çünkü dünyaya bir kere geliyoruz.”
"İyi ki bir defa geliyoruz Portuga.”
"Neden?"
“İkinci bir hayatı kaldıramazdım.”.
Sen esirliğim ve hürriyetimsin,
Çıplak bir yaz gecesi gibi yanan etimsin.
Sen memleketimsin.
Sen ela gözlerinde yeşil hareler,
Sen büyük, güzel ve muzaffer,
Ve ulaşıldıkça ulaşılmaz olan hasretimsin.
Farklı coğrafyaların insanlarıydık seninle.
Benim keskin bakışlarım vardı,
Senin asi bir duruşun.
Benim kavurucu bir güneşim,
Suya hasret kalmış, kurak bir toprağım,
Ansızın esen rüzgârlarım vardı.
Senin denize paralel dağların vardı,
Benimse çorak bir kalbe zaafım.
Gece yarısı mıdır?
Yoksa sen yarası mı?
Uyutmaz
Bir saatim bir saatimi tutmaz inan ki
Sokak lambasındadır hep gözüm
Ne zaman o sönse
Benim gözlerim kapanır
Sana doğru döner biraz uyurum
Kalkarım, buz kesmiştir hep sen yanım
Usuruim
Kuşlar seni söyler her sabah
Kanatlarında seni görürüm
Sana mı gelirler?
Yoksa senden mi?
Aklım karışır
Bir tuhaf olurum
Gece yarısı mıdır?
Yoksa sen yarası mı?
Uyutmaz