Kumarbaz, yalnızca kumar masasına duyulan bir tutkuyu değil, insanın kendi zaaflarıyla kurduğu yıkıcı ilişkiyi anlatan bir romandır. Dostoyevski burada kumarı bir eğlence değil, insanın iradesini ele geçiren bir hastalık gibi ele alır. Aleksey’in kazanırken yaşadığı sarhoşluk ve kaybettikçe içine düştüğü boşluk, okura tanıdık bir ruh hali sunar. Çünkü mesele kumar değil, kontrolü kaybetmektir.
Aleksey’in ruh halini tek bir alıntıyla özetleyebilirim: “Neyim ben şimdi? Zéro. Peki yarın ne olabilirim? Yarın küllerimden doğup yeni bir hayata başlayabilirim! Tamamen mahvolmadan önce içimdeki insanı keşfedebilirim!” Bu sözler, karakterin hem umudunu hem de trajedisini taşır. Dibe vurdukça yeniden doğabileceğine inanması, aslında onu tekrar tekrar aynı hataya sürükleyen inanıştır.
Kitaptaki karakterlerin neredeyse tamamı bir şeye bağımlıdır: paraya, aşka, statüye ya da başkalarının gözündeki değerine. Aleksey’in hem ilişkilerinde hem de oyunda sürekli “son bir hamle”ye tutunması, insanın kendini bile isteye uçuruma sürükleyişini anlatır.
Kısa, akıcı ve sade diliyle Kumarbaz, okuması kolay klasik kitaplardan biri oldu benim için. İyi okumalar dilerim.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.