Hamnet, yaşam ile ölüm arasında salınan bir zaman çizelgesinde, geride kalanların hayattan nasıl sessizce koptuğunu anlatıyor. Hayat akıp gidiyor gibi görünürken, aslında hiçbir şey eskisi gibi değil.
Romanın Shakespeare’in Hamlet oyunu ile kurduğu bağ ise bu acıyı daha da derinleştiriyor. Hamnet ve Hamlet isimleri, Shakespeare döneminde aynı ismin farklı yazımları olarak kullanılıyor; yani bu benzerlik tesadüf değil. Oyunda bir babanın ölümü bir oğlun hayatını paramparça ederken, romanda bir çocuğun ölümü geride kalan anne ve babayı sessizce yok ediyor. Üstelik Shakespeare’in gerçek hayatta da oğlu Hamlet’i küçük yaşta kaybetmiş olması, romanın merkezindeki acıyı yalnızca kurmaca olmaktan çıkarıp insanî bir yere taşıyor.
Bu ay okuduğum en iyi kitap oldu demek bile yetmiyor. Belki de yıl boyunca bu kadar güzel, bu kadar sarsıcı bir kitap daha okuyamayacağım. Ama garip bir şekilde bundan da şikâyetçi değilim. Çünkü bazı kitaplar, başka kitaplara yer bırakmayacak kadar iz bırakır..
·
115 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.