Popüler kültür abartmasıdır diye sıfır beklentiyle öğle saatlerinde okumaya başladığım bu kitabı gece yarısında ağlayarak bitirmenin haklı gururuyla yorumlamak istedim.
Adelaide cıvıl cıvıl, neşe ve merhamet dolu, arkadaş canlısı bir kız, kitabın konusu ise Adelaide’ın flört uygulamasından tanıştığı (öncesinde de kaderin cilvesi diyeceğimiz tesadüflerle tanışmanın kıyısından döndüğü) Rory adında bir çocukla tanışmasıyla hayatının çıkmaza sürüklenmesi ve intihara teşebbüs etmesi.
Adelaide kitap boyunca kendisini ikinci plana atarak çevresindeki herkesi iyileştirmeye, onlara iyi gelmeye çalışıyor fakat bunu yaparken kendini o kadar istismar ediyor ki zaman zaman ona çok kızdım, hatta tokatlayıp kendine getirmek istedim. Ama en çok ne istediğini bilmeyen, çevresindeki insanların iyi niyetini suistimal eden o Rory’e söyleyecek çok şeyim var. Normalde şiddet yanlısı değilimdir ama bu çocuğun temizden bir dövülmesi gerektiği kanaatindeyim.
Velhasılkelam kitap konu ve hikaye olarak basit gözükse de beni sıkça kitabı kapatıp kendimle sohbet etmeye, kendimi sorgulamaya sürükledi. Belki de içimde hep var olan o yetersizlik, bencillik duygusunu tetikledi, bilemiyorum. Kitaba bayılır mısınız? Emin değilim ama kendinizden parçalar bulup etkileneceğinizi düşünüyorum. Tek yıldız kırma sebebimse kitabın yazı dili. Ben karakterin ağzından okumayı tercih ederdim ama yazar ilahi bakışla yazmayı tercih etmiş. Canı sağ olsun.
Son olarak kitapta beni en çok etkileyen alıntıyla bitirmek isterim:
“… acı acıdır. Önceliklerinin farkına varmak, şükretmek ve sahip olduklarının değerini bilmek önemliydi, evet ama aynı zamanda kendi acını kabullenip onu anlamak da önemliydi. Sorunların ne kadar büyük ya da küçük olursa olsun, kayıplarının, yaralarının sana ait olduğunu kavramak ve onları hissetmeye hakkın olduğunu bilmek. Çünkü en ağır kayıp her zaman seninki olurdu.”
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.