Dil Belasını okuduktan sonra şunu fark ettim: Bu kitap bana çok şey söylemesine rağmen, tam olarak bana göre bir kitap değilmiş. Bunu söylerken Gazâlî’yi beğenmemek ya da anlattıklarını reddetmek gibi bir yerden asla gelmiyorum. Aksine, kitapta bahsedilen pek çok tutumun zaten hayatımda bir karşılığı olduğunu hissettim.
Gazâlî, dili ve sözü bir ahlak meselesi olarak ele alıyor. Ne söylediğimiz kadar nasıl söylediğimizin de önemli olduğunu sürekli hatırlatıyor. Bu yönüyle kitap oldukça öğretici ve düşündürücü. Okurken sık sık “Evet, bunu zaten yapmaya çalışıyorum” dediğim yerler oldu. Belki de tam bu yüzden, bana yeni bir kapı açmak yerine bildiğim bir yolda tekrar yürüyormuşum gibi hissettirdi.
Sanırım mesele kitabın içeriğinden çok türüyle ilgili. Ben daha çok roman okumayı seven, hikâyelerin içine girerek düşünmeyi tercih eden bir okurum. Dil Belası ise doğrudan öğüt veren, durup düşünmeye çağıran bir metin. Bu da benim okuma alışkanlıklarımla çok örtüşmedi.
Özetle, Dil Belası değerli, sakin ve derin bir kitap. Söyleyecek sözü var ve bunu incelikle söylüyor. Ama bu, her kitap gibi, doğru zamanda ve doğru okurla daha çok anlam kazanan bir eser. Benim içinse mesele Gazâlî değil; biraz da romanlara olan sadakatim gibi görünüyor.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.